در بيشتر ساعات روز، خورشيد همه طول موجهاي مرئي نور را ميتاباند و از اين رو نور خورشيد سفيد به نظر ميرسد.اگر نور خورشيد به ابرها برخورد كند، تنها بخشي از نور تابيدهشده از خورشيد از سطح زمين منعكس ميشود. نوري كه از ابرها عبور ميكند كم و بيش به يك اندازه، توسط قطرات بسيار ريز آب موجود در ابرها پراكنده و متفرق ميشود. پراكندگي امواج نور توسط قطرات آب درست مثل اين است كه توپي بين يك ضربهگير و يك ميله چوبي به دام افتاده و در حال جست و خيز و از اين سو به آن سو رفتن باشد. وقتي نور با ذرات معلق در اتمسفر برخورد ميكند نيز از اين سو به آن سو ميرود.از آنجا كه ابرها نور خورشيد را در آسمان پراكنده ميكنند، بنابراين چنين امكاني را فراهم ميآورند، تا تمام طول موجهاي نور مرئي به چشم ما برسند و به همين دليل است كه ابرها سفيد ديده ميشوند.
با بزرگ شدن ابرها و افزايش ارتفاع آنها، بخش قابل توجهي از نور خورشيد از سطح آنها منعكسشده و مقدار كمتري از نور تابيده شده ميتواند به داخل ابرها نفوذ كند. اگر ضخامت ابرها به بيش از 900 متر برسد، بخش بسيار جزئي از نور خورشيد ميتواند به داخل ابر نفوذ كند و به اين ترتيب قسمت مياني ابر تيرهتر به نظر ميرسد.
همچنين قطرات آب موجود در قسمت مياني اين ابرها، بزرگتر ميشوند و به جاي اينكه نور را منعكس كنند، بخش قابل توجهي از آن را جذب ميكنند. در چنين شرايطي نور كمتري به درون ابرها نفوذ ميكند و اين ابرها به طور تقريبي سياه به نظر ميرسند. اين قطرات آب بسيار بزرگ درون ابرها كه نور را به خود جذب ميكنند، اغلب به قدري سنگين ميشوند كه به شكل قطرات باران به زمين ميريزند.
همه ما به تجربه ميدانيم كه ابرهاي تيره رنگ ابرهاي بارانزا هستند، اما با توجه به آنچه گفته شد، ميدانيم چرا اساسا اين ابرها تيرهتر از ديگر ابرها به نظر ميرسند.
