هيچ گناهي مثل غيبت به درندگي بي رحمانه تشبيه نشده است
غيبت چيست ؟
غيبت آن است كه انسان درغياب شخص چيزي بگويد كه مردم ازآن بي خبر باشند و اگر بشنود ناراحت شود .( وسائل الشيعه ج8 ص600و604) . بنابراين انتقاد روبرو يا عيبي كه مردم ميدانند و يا اگر غيبت شونده ناراحت نشود. حرام نيست . در حرام بودن غيبت فرقي ميان غيبت كردن زن ومرد ، كوچك وبزرگ ، آشنا و غريبه ، معلم و شاگرد ،پدر و فرزند ،مرده يازنده نيست .
غيبت در روايات :
¯ امام صادق (ع) فرمود: غيبت كننده اگر توبه كند ،آخرين كسي است كه وارد بهشت مي شود واگر توبه نكند ، اولين كسي است كه به دوزخ برده مي شود . ( مستدرك ج9ص117)
¯ امم رضا(ع) از امام سجاد (ع): هر كس خود را از ريختن آبروي مسلمانان حفظ كند.خداوند در قيامت لغزش هاي او را ناديده مي گيرد . (بحارج72،ص256)
¯ پيامبر اكرم (ص) : هر كس زن يا مردي را غيبت كند ، تا چهل روز نماز و روزه اش پذيرفته نمي شود . ( بحار ، ج72،ص258)
¯ پيامبر اكرم (ص) : در قيامت هنگامي كه نامه اعمال به عده اي داده مي شود ، مي گويند : چرا كارهاي خوب ما در آن ثبت نشده است ؟ به آنها گفته مي شود : خداوند نه چيزي را كم و نه آن را فراموش مي كند ، بلكه كارهاي خوب شما به خاطر غيبتي كه كرده ايد از بين رفته است . در مقابل ،افراد ديگريهستند كه كارهاينيك فراوانيدر نامه عمل خود ميبينند و گمان مي كنند كه اين پرنده آنان نيست ، به آن ها مي گويند : به واسطه غيبت كردن ، نيكي هاي كسي كه شما را غيبت كرده، براي شما ثبت شده است .(بحار. }72، ص259)
¯ رسول خدا (ص) : خون شما و مال شما و آبروي شما محترم است ، همان گونه كه اين ماه ذي الحجه و اين ايام حجم محترماست . (شرح نهج البلاغه ، ابن ابي الحديد ج9ص62)
¯ در روايت غيبت كننده در كنار كسي آمده كه دائماً شراب مي خورد .
¯ در روايت است : كسي كه عيوب برادر ديني خود را پيگيري كند. خدا زشتي هاي او را آشكار مي كند .( محجه البيضاء ج5، ص 252)
¯ پيامبر اكرم (ص) در آخرين خطبه در مدينه فرمودند : اگر كسي غيبت كند، روزه او باطل است ( محجه البيضاء ج5،ص254) يعني از بركات واثار معنوي روزه محروم ميشود .
¯ پيامبر اكرم (ص) : يك درهم ريا، از سي و شش زنا بدتر و بزرگترين ربا معامله با آبروي مسلمان است . (بحار ،ج 72، ص 357)
¯ در حديث است : نشستن در مسجد به انتظار نماز جماعت عبادت سات ،تا مادامي كه غيبت نشود . ( كافي ، ج2، ص357)
اقسام سوء ظن :
سوء ظن اقسامي دارد كه از بعضي آنها نهي شده است :
1. سوء ظن به خدا ، در حديث است : كسي كه از ترس خرج و مخارج زندگي ازدوا نمي كند ، درحقيقت به خدا سوء ظن دارد .
2. از سوء ظن به مردم در آيه نهي شده، ولي در روايات ، از سوء ظن به خود ستايش شده است . حضرت علي (ع) در صفات متقين ( در خطبه همام ) مي فرمايد: يكي از كمالات افراد با تقوا آن است كه نسبت به خود سوء ظن دارند .( يعني به خطر نفس خويش واقف اند .)
افرادي كه خود را بي عيب ميدانند ، در حقيقت نور علم و ايمانشان كم است و افرادي كه نور ايمانشان كم است جز گناهان بزرگ چيزي به نظرشان نمي آيد ، لذا گاهي مي گويند : ما كسي را نكشته ايم ، از ديوار خانه اي بالا نرفته ايم و گناه را تنها اين قبيل كارها مي پندارند . اما اگر نور ايمانشان زياد باشد ، تمام لغزش هاي ريز خود را مي بينند و به درگاه خدا ناله مي كنند .
كسي كه نسبت به خود خوش بين شد هرگز ترقي نمي كند .او مثل كسي است كه دائماً به عقب خود نگاه ميكند و راه هاي طي شده را مي بيند ، ولي اگر به جلو نگاه كند خواهد دانست كه نرفته ها چند برابر راه هايي است كه رفته است .
بنابراين نبايد نسبت به خود حسن ظن داشته باشيم، اما بايد به الطاف الهي و رفتار مردم حسن ظن داشته باشيم . توجه به اين نكته نيز لازم است كه معناي حسن ظن ، سادگي ، زودباوري، سطحي نگري ،غفلت از توطئه ها وشيطنت ها نيست .امت اسلامي هرگز بايد به خاطر حسن ظن هاي نابجا دچار غفلت شده ودر دام صيادان قرار گيرد .
