نصرت الله بيگي درباغي
پيغام بهار آمده و موسم عيد است
بر لب همه را زمزمه عشق و اميد است
هر سو نگري رايت نوروز پديد است
در نفحه انفاس سحرگاه نويد است
برخيز و برآور علم عشق به ياري
گرم و طرب انگيز چو خورشيد بهاري
آغاز بهار است و جهان در هيجان شد
از عطر شكوفه سر هر كوي نشان شد
با غمزه گل بلبل عاشق به فغان شد
گل با مدد باد صبا جامه دران شد
كمتر نه اي از گل نفس صبحدمت كو
در صحن چمن رايحه دم به دمت كو
هشدار كه بي بار در اين باغ نروييم
بي عاطفه آرامش مطلوب نجوييم
بي پاي ارادت ره نوروز نپوييم
بي دست عنايت سخن از عيد مگوييم
آن عيد بود كز دگران دست بگيريم
با دست سخا دست تهيدست بگيريم
خوش آنكه به اقليم مروت سفري داشت
در كوچه دلهاي پريشان گذري داشت
چون پرتو مهتاب به جانها اثري داشت
يا چون شجري سايه و برگ و ثمري داشت
سوگند به بوي گل و آواز قناري
بي عطر محبت نفسي نيست بهاري
اي مونس جان بازي دوران مبر از ياد
در كشتي دنيا غم طوفان مبر از ياد
در حسرت نان اشك يتيمان مبر از ياد
در كنج بلا رنج اسيران مبر از ياد
شادي كريمان بود از شادي مردم
آزاديشان بسته به آزادي مردم
عيد آن لحظاتيست كه ما قدر بدانيم
بر دلشده اي شهد محبت بچشانيم
يا بنده اي از بند اسارت برهانيم
يا بر لب طفلي گل شادي بنشانيم
«بيگي» ز بهاران روش عشق بياموز
تا شام تو چون روز شود روز تو نوروز
