پهلوانى از بيابانى مى‏گذشت. خرسى را ديد كه در تله‏اى گرفتار شده بود. پهلوان خرس را نجات داد. خرس نيز با او دوست شد وپس‏از آن، همه جا همراه او بود. روزى حكيمى به پهلوان گفت: «خرس يك حيوان نااهل است. دوستى با نااهلان نيز روا نيست. به‏دوستى خرس دل مبند.»

پهلوان سخن حكيم را گوش نكرد. تا آن‏كه روزى خرس و پهلوان در گوشه‏اى خوابيده بودند. از قضا مگسى به سراغ خرس آمد. خرس‏هر چه با دستش آن مگس را رد مى‏كرد، باز مگس مى‏آمد و اوراآزار مى‏داد. سرانجام خرس برخاست و رفت از كنار كوه، سنگى‏بزرگ برداشت و آورد. چون ديد آن مگس روى صورت پهلوان نشسته است، آن سنگ بزرگ را با خشم روى آن مگس انداخت تا اورابكشد؛ در نتيجه سر پهلوان، زير آن سنگ بزرگ كوفته شد و او جان داد. اين بود نتيجه دوستى با خرس كه به «دوستى خاله خرسه» معروف است.(2)