«علىبن بابويه» آن مرد بزرگ الهى، در پنجاه سالگى، هنوز صاحب فرزندى نبود. او كه عشق و علاقه وافرى به اهل بيت و ائمه اطهار(ع) داشت، طى نامهاى به يكى از نايبان خاص امام زمان(ع) از او خواستكه از محضر حضرت بقيةالّله بخواهد براى او دعا كند تاخداوند فرزندى صالح و فقيه به او عنايت فرمايد. تقاضاى آن مرد عارف و خداشناس به محضر امام(ع) رسيد. آن حضرت در جواب فرمود: «او از همسر خود صاحب فرزند نخواهد شد، اما به زودى همسرى نصيب وى خواهد گرديد كه از وى داراى دو پسر فقيه خواهدگشت.»
مطابق وعده حضرت امام زمان(ع)، دوران بىفرزندى سپرى شد وخداوند به او سه فرزند پسر داد كه دو پسرش به نام هاى محمد وحسين به بركت هوش و حافظه فوقالعاده شان به بالاترين مراتب فقاهت رسيدند.
محمد معروف به «شيخ صدوق» در همان دوران طفوليت صاحبنبوغ و هوش سرشارى بود و اساتيد خود را به شگفتى وامىداشت.(9)
P . طوسى، الغيبه، ص 188 . P(10)
