گروهى از كودكان مشغول بازى بودند. ناگهان با ديدن پيامبر(ص) كهبه مسجد مىرفت، دست از بازى كشيدند و به سوى حضرت دويدند و اطرافش را گرفتند. آنها ديده بودند پيامبر اكرم(ص)، حسن(ع) و حسين(ع) را به دوش خود مىگيرد و با آنها بازى مىكند. به اين اميد، هر يك دامن پيامبر را گرفته، مىگفتند: «شتر من باش»!
پيامبر مىخواست هر چه زودتر خود را براى نماز جماعت بهمسجد برساند، اما دوست نداشت دل پاك كودكان را برنجاند. بلالدر جستجوى پيامبر از مسجد بيرون آمد، وقتى جريان را فهميد خواست بچهها را تنبيه كند تا پيامبر را رها كنند. آن حضرت وقتى متوجه منظور بلال شد، به او فرمود: «تنگ شدن وقت نماز براى من ازاين كه بخواهم بچهها را برنجانم بهتر است.»
پيامبر از بلال خواست برود و از منزل چيزى براى كودكان بياورد. بلال رفت و با هشت دانه گردو برگشت. پيامبر(ص) گردوها را بين بچهها تقسيم كرد و آنها راضى و خوشحال به بازى خودشان مشغولشدند.(1)
P . نفايس الاخبار، ص 286. P(2)
بيان: توجه به نياز و خواستههاى كودك از اصول اوليه تربيت است. آسانترين و پسنديدهترين راه، راضى كردن كودكان و همان روش متواضعانه پيامبر است كه علاوه بر تأمين نياز كودك، به آنها نوعى شخصيت نيز مىبخشد.
