داستان های آموزنده

از حال من با خبر است
وقتى كه نمرود حضرت ابراهیم (علیه السلام) را در آتش انداخت، ملائكه آسمان ها به گریه در آمدند، جبرئیل عرض كرد خدایا! در روى زمین یك نفر تو را پرستش مى كرد و حالا دشمن بر او مسلط شده، خطاب شد من هر وقت بخواهم او را اعانت و یارى مى كنم، ملائكه عرض كردند، پروردگارا پس اذن بده ما به یارى او بشتابیم، از طرف حضرت حق خطاب شد بروید، اگر اذن داد او را یارى كنید.
ملكى كه موكل آب بود آمد، ملائكه اى كه موكل باد و خاك و آتش بودند آمدند عرض كردند:
اى ابراهیم اجازه بده تو را نجات دهیم و دشمنان تو را هلاك كنیم، حضرت ابراهیم اجازه نداد.
جبرئیل آمد عرض كرد: اى ابراهیم آیا حاجتى دارى.
حضرت ابراهیم فرمود: حاجتى دارم ولى به تو ندارم.
جبرئیل گفت: به آن كس كه دارى بگو.
حضرت ابراهیم فرمود: حسبى من سؤالى علمه بحالى.

ما كار خود بیار گرامى گذاردیم		گر زنده سازد بكشد راءى راءى اوست
ارباب حاجتیم و زبان سؤال نیست		از حضرت كریم تمنا چه حاجت است

فرمود او خودش از حال من مطلع است غافل نیست افوض امرى الى الله ان الله بصیر بالعباد خطاب شد اى آتش بر ابراهیم سرد و سلامت شو.

با تشکر