با وجود حمایتهای صندوقهای بیمه و انجمنهای مرتبط با بیماران كلیوی، هر بیمار كلیوی باید ماهانه 100 تا 300 هزار تومان برای درمان خود هزینه كند.
برای كاهش این هزینهها و خصوصا كاهش مشكلات و رنج بیماری بهتر است امكان پیوند كلیه در كشور به شكل درستی افزایش یابد كه مسلما یكی از این راهها بهبود آمار پیوند از افراد مرگ مغزی شده است.
در سال 72 قانون اهدای عضو در مجلس شورای اسلامی مطرح شد. در آن زمان قرار بود اعضای بیماران مرگ مغزی به بیماران خاص پیوند داده شود، اما این قانون به دلایلی تصویب نشد اما در سال 79 و در مجلس ششم این قانون به تصویب رسید، البته در این زمینه فتوای مراجع تقلید راهگشا بود و در سال 81 آییننامه آن به وزارت بهداشت ابلاغ شد.
مرگ مغزی با كما و زندگی نباتی متفاوت است. فردی كه دچار مرگ مغزی میشود را حداكثر تایكی دو هفته میتوان با دستگاه نگهداری كرد، چون به علت متوقف شدن فعالیت مغز، برخی از هورمونها از بین میرود. بنابراین خانوادهها تنها در مدت زمان مشخصی میتوانند برای اهدای عضو تصمیم بگیرند، اما در زندگی نباتی، مغز برخی از فرمانها را میتواند صادر كند و در حالت كما هم احتمال برگشت بیمار به زندگی وجود دارد.
تصادفات علت 90 درصد از مرگ مغزی در كشورمان است، البته بخش عمدهای از افراد حادثه دیده در صحنه تصادف فوت میكنند و كسانی كه به مراكز درمانی انتقال داده میشوند با تایید جراح مغز و اعصاب، متخصص داخلی مغز و اعصاب، متخصص بیهوشی و متخصص داخلی و نظر 2 نفر از پزشكان پزشكی قانونی، مرگ مغزی آنان مطرح و طی معاینات مختلف اعلام میشود.
رئیس انجمن حمایت از بیماران كلیوی با اشاره به اینكه سالانه حدود 2هزار پیوند كلیه در كشور انجام میشود، میگوید: هر سال بین 30 تا 40 هزار نفر در ایران دچار مرگ مغزی میشوند كه اگر زمینه پیوند كلیه از هزار نفر از آنان فراهم شود احتیاج به پیوند كلیه از افراد زنده رفع میشود.
به گفته قاسمی، فعالیت بخش پیوند وزارت بهداشت برای افزایش آمار پیوند از مرگ مغزی كافی نبوده است. البته در سالهای اخیر اقدامات آنان بهتر شده است به گونهای كه سال گذشته 580 مورد از 2200 مورد پیوند كلیه از مبتلایان به مرگ مغزی انجام شد و در صورت تداوم این روند طی 7 تا 10 سال آینده لازم نیست از كلیه افراد زنده برای پیوند استفاده شود.
