ميتوان در نصب لينوکس با نصاب در محيط متني کنار آمد و خب استدلال خاص خودش را هم دارد: بهجاي اينکه با صرف وقت بسيار، گنوم و KDE را آنقدر سفارشي کنند که يک نصاب تر و تميز داشته باشد از نصب کننده استاندارد محيط متني استفاده ميکنند. اما در آرچلينوکس، مساله ديگري كه عذابآور است مدير بستههاي آن است که در کانال پايدار (Stable) نرمافزارهاي بهروزي ندارد و در بخش ناپايدار (Unstable) نيز بخوبي بحث تعيين پيشنيازها و نصب آنها انجام نميشود، بنابراين در اين شاخه جدا شده پايدار از دبيان، بايد پيه کامپايل کردن سورسکد را به خود بماليد.
نصب
نصب آرچلينوکس از طريق ديسک اصلي آن در محيطي متني همانند دبيان يا اسلکور انجام ميشود. نصب آن ساده است و اگر يک نسخه مستندسازي از وبسايت آرچلينوکس هم برداشته شود، هيچ مشکلي هنگام نصب بهوجود نميآيد.
نصب آرچ با پارتيشنبندي آغاز ميشود که ميتوانيد بهصورت دستي و بهکمک cfdisk و انتخاب نقطه فراز (Mount Point) نصب را دنبال کنيد يا اجازه بدهيد خود آرچلينوکس از تمام هاردديسک شما استفاده کند و بهصورت خودکار عمليات فرمت کردن را انجام دهد. گام بعدي، انتخاب بستهها است. ميتوانيد گروهي از بستهها را براي نصب انتخاب کرده و تنظيمات پيشفرض انتخابي آنها را تغيير دهيد.
همچنين ميتوانيد تنها به نصب خود لينوکس پرداخته و باقي چيزها را بعدا نصب کنيد.
پس از آن بايد تنظيمات هسته لينوکس را انتخاب کنيد که ميتوانيد هسته IDE، هسته SCSI و يک هسته کاملا سفارشي را انتخاب کنيد. در مرحله بعدي، بايد تنظيمات پيکربندي سيستم جديد را وارد کنيد. فهرستي از فايلهاي پيکربندي براي شما نمايش داده ميشود که هر کدام بخوبي مستندسازي شدهاند و بسته به انتخاب شما، بهکمک VI يا Nano ويرايش ميشوند.
هرچند بسياري از کاربران پيشرفته لينوکسي اين مرحله را ساده ميبينند و ميدانند قبل از اين که سيستم بوت شود چه كاري بايد انجام داد، اما بهتر بود حداقل سوالي از کاربر پرسيده ميشد که چيزي را از قلم نيندازد.
بيشتر تنظيمات پيکربندي در فايل /etc/rc.conf انجام ميشود. در مرحله آخر بوتلودر را انتخاب ميکنيد و تنظيمات مرتبط با آن را انجام ميدهيد. کل عمليات نصب حدود 15 دقيقه طول ميکشد.
مديريت بستهها
در وبسايت توزيع آرچلينوکس آمده است که اين توزيع براي کاربراني طراحي شده که سررشتهاي در لينوکس دارند. بنابراين مشخص است که بسياري از چيزها را بايد بهصورت دستي تنظيم کرد و سيستمعاملي نيست که تا نصب شود، همه چيزش آماده باشد.
اما بزرگترين مزيت آرچلينوکس اين است که مديربستههاي جالبي دارد. پکمن (pacman) شبيه به apt يا emerge عمل ميکند. دستورات پکمن ساده است، مثلا دستور pacman -Syu فهرست بستهها را با برنامههاي نصب شده مقايسه کرده و اگر نيازمند بهروزرساني بود، بستهها را بهروز ميکند.
يافتن بستهها در پکمن نيز ساده است، بهعنوان مثال، دستور pacman -Ss mozilla تمام نرمافزارهايي که اين عبارت را در خود دارند، ميآورد.
کاربرد
آرچلينوکس توزيع واقعا پايداري است و اگر بتوانيد يک نرمافزار را نصب کنيد، ديگر خراب شدن آن کار دشواري است. اما اگر هنوز به ويرايش خطوط متني فايلهاي پيکربندي عادت نداريد، سراغ آرچلينوکس نرويد. مثلا براي نصب کارت صدا، بايد درايورهاي ALSA را دانلود کرده و بعد چندين خط را در فايل پيکربندي سيستم ويرايش کنيد که اين درايور را هنگام بالا آمدن سيستم بشناسد.
آرچلينوکس يکي از بهترين توزيعهايي است که يک کاربر خبره ميتواند داشته باشد و لينوکس خود را بهطور کامل مديريت کند بدون آنکه درگير بستهها و ... شود. براي نصب آرچ لينوکس بهآدرس زير برويد:
http://www.archlinux.org/download
