عباس ؛ اسوه ولایت پذیری

امروز هم زمان است با ولادت حضرت اباالفضل عباس،اسوه ولایت پذیری،اسطوره وفاداری و حامی ولایت. امروز 4 شعبان همزمان با ولادت باب الحوائج است. زندگانی گوهربار حضرت اباالفضل عباس سرشار از آموزش های دینی و انسانی است که به سبب همین خصایص جایگاه وی نزد ائمه نیز والاست. عباس در لغت،به معناى شير بيشه،شيرى كه شيران از او بگريزند است.مادر گرامي ایشان فاطمه، دخت حزام بن خالد بن ربيعه بن عامر كلبي و كنيه اش "ام البنين" بود. حضرت عباس با لبابه،دختر عبيد الله بن عباس (پسر عموى پدرش) ازدواج كرد و از اين ازدواج،دو پسر به نامهاى عبيد الله و فضل يافت البته بعضى دو پسر ديگر براى او به نامهاى محمد و قاسم ذكر كرده‏اند. آن حضرت،قامتى رشيد،چهره‏اى زيبا و شجاعتى كم نظير داشت و به خاطر سيماى جذابش او را"قمر بنى هاشم"مى‏گفتند. ولایت پذیری در اصل، به معنای ایجاد توازن در پذیرش سرپرستی و دوستی پیشوایان دینی و بیزاری از دشمنان آنهاست. حضرت عباس(ع) که باور و اعتقادش، تمام تلاش‎ها و موضع‎گیری‎های او را در مسیر ولایت قرار داده است، بهترین اسوه ولایت‎پذیری است؛ چون خط سیاسی او پیوسته بر اطاعت از امام و مخالفت رفتاری و گفتاری با دشمنان امام استوار بود. او، این ویژگی را تا لحظه شهادت زنده نگه داشت که بهترین گواه بر این سخن، تقاضای دشمن برای جدا شدن او از صف هواداران ولایت و رد کردن آن از سوی حضرت عباس(ع) بود. عباس؛ اسطوره‎ وفاداری پیروزی و سربلندی هر نهضت و حرکتی مرهون و مدیون وفاداری یارانی است که در آن حضور یافته‎اند تا نهضت با اتکا به وفای آنان به اهداف شکوهمندانه خود دست یابد. در زیارتنامه حضرت عباس (علیه‎السلام) می‎خوانیم: " اَشهَدُ لَکَ بِالتَّّسلیمِ وَ التَّصدِیقِ وَ الوَفاء و النَصیحَة لِخَلَفِ النَّبی ؛ گواهی می‎دهم که از جانشین پیامبر (صلی الله علیه و آله) [پیشوای خود] پیروی کامل داشتی و نسبت به او راست کردار و وفادار و خیرخواه بودی." حضرت ابالفضل(ع) قهرمانانه در راه وفاداری به آیین خود، برادران و فرزاندن خویش را به میدان جنگ فرستاد و برای این که پایبندی خویش را به این پیمان بیشتر به اثبات رساند، با شهادت آنان خم به ابرو نیاورد و خود نیز جان بر سر این پیمان نهاد. عباس؛ الگوی حمایت از ولایت سخنوری یکی از میراث‎های گرانبهایی بود که حضرت عباس(ع) از پیوند امیر بیان حضرت علی(ع) و بانوی ادب، "ام‎البنین" به دست آورده بود. پدرش کسی بود که در جنگ‎ها، فی البداهه رجز می‎سروده و مادرش نیز بانویی ادب دوست و شاعری توانا و از خاندانی ادب دوست و شاعرپرور بود. میراث سخن که توشه‎ای پر بار از پرورش حضرت عباس(ع) در دامان پدر و مادری این چنین است در صفحه‎های روشنی از تاریخ زندگانی عباس(ع) هویداست. او شب عاشورا، وقتی غربت و تنهایی امام خویش را دید، هنگامی که امام حسین(ع) بیعت خود را از همه همراهان برداشت و فرمود: هر کس که می‎خواهد برود، می‎تواند. عباس(ع) به نمایندگی از عاشوراییان برخاست و گفت: کجا برویم؟ آیا تو را در میان دشمنان دین تنها بگذاریم و به فکر خود باشیم؟ آیا پس از تو زنده بمانیم؟ خداوند هرگز نخواهد که شاهد چنین چیزی باشیم. در روز عاشورا،سه برادر عباس پيش از او به شهادت رسيدند.وقتى علمدار كربلا از امام حسين(ع) اذن ميدان طلبيد حضرت از او خواست كه براى كودكان تشنه و خيمه‏هاى بى‏آب،آب تهيه كند.ابو الفضل(ع)به فرات رفت و مشك آب را پر كرد و در بازگشت به خيمه‏ها با سپاه دشمن كه فرات را در محاصره داشتند درگير شد و دستهايش قطع گرديد و به شهادت رسيد.