علم مصبوب
علم مصبوب به معناى دانش سرشار و فرو ريخته است .
تعبيرى است كه در زيارت آل ياسين، نسبت به حضرت مهدى (ع) داده شده است.
السلام علیك ایهَا العلم المنصوب والعلم المصبوب.
امام باقر(ع) فرمودند: علم به كتاب خدا و رسول او(ص) در قلب مهدى ما رشد مى كند، همچنان كه گياه به بهترين وجه مى رويد (1)
1. كمال الدين ج 2 ص 653.
استخاره امام زمان (ع)
استخاره، در لغت به معناى خواستارگزينش بهترين از دو امر يا امور، شدن است . يعنى از كسى خواستن كه بهترين را براى خواستار، انتخاب كند.
استخاره كه درکتب حديث شيعه و سنى به حد تواتر از معصومين رسيده، نوعى دعا و درخواست است از بنده، به درگاه خداوند در مورد تردد در امرى كه داراى وجوه متعدد باشد ويا تردد در انجام دادن و انجام ندادن امرى واو از خداوند می خواهد كه آن چه به خير و صلاح او است در دل او اندازد وتصميمش را بدان استوار دارد و آن را برايش ميسر وممكن سازد.
از معلى بن خنيس نقل شده كه گفت: از امام صادق (ع) شنيدم كه فرمود: هيچ بنده مؤمنى از خداوند خود، گزينش بهتربن را درخواست نكرد، جز اين كه خداوند آن چه بهتر بود، برايش انتخاب نمود، هر چند آن، مورد پسند بنده نباشد در منابع شيعه از امام صادق (ع)و آن حضرت از پدرش روايت نموده كه می فرمود: ما استخاره را آن چنان می آموختيم كه سوره هاى قرآن را (1) سه جور استخاره آمده است.
1. استخاره به استشاره يعنى استخاره به وسيله مشورت با خدا. در مكلارم الاخلاق از امام صادق (ع) روايت شده كه فرمود: چون خواستى وارد كارى شوى، پيش از آن كه با ديگران مشورت كنى، با خداى خويش مشورت كن.
راوى می گوید: عرض كردم: چگونه؟ فرمود: صد بار بگو: استخيرالله. پس دركار مورد نظر، با مردم مشورت كن، كه خداوند هر آن چه به خير و صلاح تو است بر زيان هركه بخواهد جارى می سازد. (2)
2.استخاره به تسبیح از مرحوم شيخ بهايى نقل شده كه گفت: از اساتيدمان شنيدیم كه شفاهاً از حضرت ولى عصر(ع) نقل شده كه استخاره به تسبيح چنين است: تسبيح را به دست بگير وسه بار بر محمد و آل محمد صلوات بفرست وسپس يك مشت ازتسبيح جدا ساز ودو دانه دو دانه بشمار. اگر يكى ماند، آن كار را انجام بده واگر دو تا ماند، انجام مده. (3)
3.استخاره به قرآن از حضرت رسول (ص) روايت شده كه چون خواستى به قرآن استخاره كنى، سه بار قل هو الله احد بخوان وسه بار بر محمد و آل محمد صلوات بفرست. سپس بگو اللهم تفعلت به کتابک وتوكلت عليك، فارنی من كتابك ما هو مكتوم من سرك المکنون في غیبک. آن گاه قرآن كامل را می گشايى ومطلب خود را در سطر اولِ صفحه دست راست می بينى (4) صاحب جواهرفرموده: استخاره اى به حضرت قائم (ع) نسبت داده می شود. آن است كه بعد از قرائت دعا، يك قبضه از تسبيح را بگير و هشت هشت جداكن . اگريكى باقى ماند، فى الجمله نيك است، اگر دوتا باقى ماند، يك نهى است، اگر سه تا ماند، اختيار دارد- چون فعل وترك آن مساوى است- و اگر چهار تا ماند، دو نهى است از آن، اگر پنج تا ماند، بعضى گفته اند كه رنج دارد و بعضى گفته اند كه در آن ملامت است . اگر شش تا ماند، نهايت خوب است وبايد تعجيل در آن كرد، واگر هفت تا ماند، حكمش مثل پنج تا است واگر هشت تا ماند، چهار نهى از آن است. (5)
1. بحار الانوارج 91 ص 224.
2. همان، ج 91، ص 253.
3. همان، ج 91 ص 250.
4. همان، ج 91، ص 241.
5. مفاتیح الجنان , باب دوم حاشيه كتاب مفاتيح
تاليف قلوب
به معناى جمع كردن دل ها و متحد ساختن قلب هاست .
بيشتر مردم يكى از دو حال را دارند، يا صلاح واقعى خود را تشخيص نمى دهند، لذا به امورى كه به ضرر آن ها است تن مى دهند و يا اینكه مصلحت را تشخيص مى دهند، ولى به خاطر منافع دنيوى به آن رضايت ندارند.
يگانه كسى كه بين اين دو حالت را جمع می كند و اتحاد مى بخشد، امام عصر(ع) است لذا در دعاى ندبه مى خوانيم: اين مؤلف شمل الصلاح و الرضا .كجاست آن كه ميان پراكندگى، صلاح و رضا را جمع كند و در دعاى امير المومنين (ع) در باره آن حضرت آمده: و پراكندگى امت را با او جمع فرما .
در حديثى آمده: به وسيله او ميان دل هاى مختلف و پراكنده، الفت و اتحاد داده مى شود. (1)
و از امام صادق (ع) روايت شده كه: خداوند به وسیله آن حضرت بين دل هاى پراكنده و مخالف يكديگر، ائتلاف مى بخشد.
1. مکیال المکارم ج 1 ص 81 .
چهره شناسى حضرت
چهره شناسى يا قيافه شناسى، علمى است معررف كه از صورت پی به سيرت مى برند و آن را فراست نيز مى گويند. يكى از ویژگى هاى حضرت مهدى (ع) اين است كه شخصيت درونى انسان ها را از چهره شان مى شناسد وافراد صالح را از ناصالح تشخيص مى دهد ومفسدان را با همان شناخت به سزاى اعمالشان مى رساند.
امام صادق(ع) مى فرمايد: هنگامى كه حضرت قائم قيام مى كند، احدى نمى ماند، مگر آن كه حضرت او را مى شناسد كه فردى صالح ونيك است يا منحرف وفاسد(1). نيز مى فرمايد: هنگامى كه قائم ما قيام كند، دشمنان ما را از چهره هاى شان مى شناسد، آن گاه آنان را از پيشانى سر وپاهاى شان مى گيرد و خود با يارانش، آنان را با شمشير به قتل مى رسانند.(2) هم چنين مى فرمايد: هنگامى كه قائم آل محمد(ع) قيام كند، دوستانش را به كمك قدرت تشخيصى كه دارد، از دشمنانش مى شناسد.
معاويه دشمنى مى گويد: امام صادق (ع) در رابطه با آيه یعرف المجرمون بسیماهم فیوخذ بالنواصی والاقدامِ. (3) بدكاران به سيماى شان شناخته مى شوند، پس موسى پيشانى آنان را با پاهاى شان بگيرند.
فرمود: اى معاويه ديگران درباره آن چه مى گويند؟
عرض كردم: مى پندارند كه خداوند، روز قيامت، گناهكاران را از قيافه شان مى شناسد واز موهاى جلوى سر وپاهاى شان مى گيرد و آنان را در آتش مى اندازد.
امام فرمود: خداوند چه نيازى دارد كه مجرمان را از چهره شان بشناسد وحال آن كه آنان را آفريده است .
عرض كردم: پس معناى آيه چيست؟
فرمود: هنگامى كه حضرت قائم قيام كند، خداوند به او علم سيماشناسى عطا مى كند وحضرت دستور مى دهد، كافران را از سر وپاگرفته وبا شمشير، ضربات سختى بر آنان بزنند(4).
1. كمال الدين، ج 2 ص716 ، اثبات الهداة ج 3 ص 493، بحارالانوار ج 15 ص 58.
2. احقاق الحق ج 31 ص 357، غيبة نعمانى ص 242، ارشاد ج 5 ص63.
3. سوره الرحمن 41.
4. بحارالانوار ج 52 ص321 ، المحجة ص 172 ، ينابيع المودة ص 429 به نقل از چشم اندازى به حكومت مهدی (ع) طبسى ص 85.
منبع:http://yamojir.com
