حضرت مهدى (ع) را به خورشيد پشت ابر تشبيه كرده اند واين مسأله برمى گردد به حديثى از خود حضرت كه مى فرمايند: چگونگى استفاده از من در غيبت، مانند استفاده خورشيد است هنگامى كه ابرها آن را مى پوشانند. (1)
صاحبان ذوق در وجوه تشابه حضرت با خورشيد پشت ابر، چنين گفته اند:
1- همچنان كه مردم انتظار بيرون آمدن خورشيد از پشت ابرهاى تيره را مى كشند تا بيشتر ازآن بهره مند گردند، در زمان غيبت نيز شيعيان و محبان حضرت همواره انتظار وجود مباركش را دارند و هرگز نا اميد نمى شوند
2-هركس با اين همه آثار ومعجزات و آیات وروايات " باز هم منكر وجود مباركش شود، مانند كسى است كه منكر وجود خورشيد گردد، هنگامى كه در پشت ابرها از ديدگان، به ظاهر پنهان است، گرچه آثار وجودش به جهانيان مى رسد
3-هر چند خورشيد در پس ابر براى مدَتى پنهان مى گردد، اما نور روشنى بخش خود را از جهانيان دريغ نمى كند و باز هم از پس ابر زمين و آسمان را روشن مى كند، امام(ع) نيز هر چندكه در پسِ پرده غيبت قرار دارد، اما نور ولايت آن حضرت بر همه عالميان پرتوافكن است، چه اين كه اگر نور آن امام نباشد، بنابر روايات معصومين (ع) زمين و اهل آن از بين مى روند و اوست كه امان اهل زمين است. البته حضرت در توقيع خود به اسحاق بن يعقوب مى نویسد:
... و اما چگونگى انتفاعى كه مردم در غيبت از من مى برند، همچون انتفاع از خورشيد است هنگامى كه در پشت ابرها پنهان شود(2)
1- بحار الانوار ج 53 ص 180
2- كمال الدين ج 2 ص 483 بحارالانوار ج35 ص 801
منبع:http://yamojir.com
