مثنوي شرمساري
شب است و سكوت است و ماه است و من
فــغــا ن و غـم ا شــك و آه ا سـت و مـن
شــب و خــلــوت و بــغــض نـشكـفـتهام
شــب و مــثــنــويهـاي نــا گــفــتــه ام
شــب و نــا لـههــاي نــهــان در گـلـو
شــب و مــانــدن اســتــخــوان در گلو
مــن امــشــب خــبــر مـيكـنم درد را
كـــه آتــش زنـــد ايـــن دل ســـرد را
بــگــو بــشــكــفــد بــغــض پنهان من
كــه گــل ســرزنــد از گــريــبـان من
مـــرا كـــشـــت خــامــوشــي نــالــهها
دريـــغ ا ز فـــرا مــــو شـــي لا لــهها
كــجــا رفــت تـأثــيـر ســوز و دعــا؟
كــجــا يـــنـــد مـــرد ا ن بــي ادّعــا؟
كــجــا يـــنــد شـورآ فــرينان عـشـق؟
عــلـمـدا ر مـردا ن مــيــدا ن عـشـق
كــجــا يــنــد مـسـتـا ن جـا م ا لـست؟
د لــيــرا ن عـاشــق، شـهـيـدان مست
هـمـا نـا ن كـه از وا د ي د يــگـــرنــد
هــمــا نــا ن كـه گـمـنـا م و نـا م آورنـد
هـلا ، پــيــر هــشــيــا ر د ر د آشــنــا!
بــر يــز ا ز مـي صــبــر، د ر جــام ما
مــن ا ز شــرمــســا را ن روي تــوا م
ز د ُرد ي كـــشـــا ن ســـبـــوي تــوا م
غــرورم نـمـيخــواســت ايـن سان مرا
پــريــشــا ن و ســر در گــريــبــان مرا
غـــرورم نـــمـــي ديـــد ايـــن روز را
چـــنـــان نــا لــههــا ي جگــرسـوز را
غـــرورم بـــراي خــدا بــود و عـشـق
پــل مـحـكـمـي بـيـن مـا بـود و عـشـق
نــه، ايــن دل ســزاوار مــانــدن نـبـود
ســزا وا ر مــا نــد ن، د ل مــن نـبـود
مــن ا ز ا نــتــهــا ي جــنــون آمــد م
مــن ا ز ز يــر بــا را ن خـون آمـد م
ا ز آ نجــا كــه پــروا ز يعـني خــدا
ســرا نــجــا م و آغــا ز يعـني خــدا
هــلا، ديــن فــروشــان د نـيا پرست!
سـكـوت شـمـا پـشـت مـا را شـكـسـت
چــرا ره نــبــســتــيــد بــر دشـنـهها؟
نــد ا د يــد آبــي بــه لــب تــشـنـهها
نــرفــتـيـد گـامـي بـه فـرمان عـشـق
نـبـرديــد راهــي بــه مـيـدان عـشـق
ا گـر د ا غ د يـن بـر جـبـين ميزنـيد
چــرا د شـنـه بـر پـشـت ديـن ميزنيد؟
خـمـوشـيـد و آ تـش بـه جـان مـي زنـيـد
زبــونــيــد و زخــم زبــا ن مـي زنــيــد
كــنــون صــبــر بــا يــد بــر ايــن داغها
كــه پــر گــل شــو د كــوچــههــا، باغها
از علي رضا قزوه