خداوندگارا نظر کن به جود

که جرم آمد از بندگان در وجود

گناه آید از بنده خاکسار

به امید عفو خداوندگار

کریما به رزق تو پرورده ایم

به انعام و لطف تو خو کرده ایم

گدا چون کرم بیند و لطف و ناز

نگردد ز دنبال بخشنده باز

چو ما را به دنبال کردی عزیز

به عقبی همین چشم داریم نیز

عزیزی و خواری تو بخشی و بس

عزیز تو خواری نبیند زکس

خدایا به عزت که خوارم مکن

به ذل ّ گنه شرمسارم نکن

مسلط مکن چون منی بر سرم

ز دست تو به گر عقوبت برم

به گیتی نباشد بتر زین بدی

جفا بردن از دست همچون خودی

مرا شرمساری ز روی تو بس

دگر شرمسارم مکن پیش کس

گرم بر سر افتد ز تو سایه ایی

سپهرم بود کمترین پایه ایی

اگر تاج بخشی سرافراز دم

تو بردار تا کس نیندازدم

سعدی