نمازهای مستحب زیادند و به طور كلی به دو دسته تقسیم میشوند:
- 1. نوافل؛
- 2. سایر نمازهای مستحب.
نوافل جمع «نافله» و به معناى انجام دادن كارهايى است كه بر انسان، فرض و واجب نباشد و منظور از نوافل يوميه، نمازهاى مستحبى شبانهروزى است كه بيشتر به انجام آنها سفارش شده است.
از امام صادق عليه السلام به نقل از رسول خدا صلى الله عليه و آله درباره اهميت نمازهاى مستحبى چنين آمده كه خداوند مىفرمايد: «ما تَحَبَّبَ الَىَّ عَبْدى بِشَىْءٍ احَبُّ الَىَّ مِمَّا افْتَرَضْتُهُ عَلَيْهِ، وَ انَّهُ لَيَتَحَبَّبُ الَىَّ بِالنَّافِلَةِ حَتَّى احِبَّهُ فَاذا احْبَبْتُهُ كُنْتُ سَمْعَهُ الَّذى يَسْمَعُ بِهِ وَ بَصَرَهُ الَّذى يَبْصُرُ بِهِ وَلِسانَهُ الَّذى يَنْطِقُ بِهِ وَ يَدَهُ الَّذى يَبْطِشُ بِها وَ رِجْلَهُ الَّتى يَمْشى بِها، اذا دَعانى اجِبْتُهُ وَ اذا سَأَلَنى اعْطَيْتُهُ».(1)
هيچ چيز همانند واجبات بنده را محبوب من نمىگرداند، گاهى بنده من به واسطه انجام نوافل به تدريج به من نزديك مىشود تا آن جا كه او را دوست مىدارم و وقتى او را دوست داشته باشم گوش شنوا، چشم بينا، زبان گويا، دست توانا و پاى رهوار او خواهم شد. هرگاه مرا بخواند اجابتش مىكنم و هرگاه حاجتى از من بخواهد، عطايش مىكنم.
امام صادق عليه السلام به جا آوردن نوافل يوميه را از جمله نشانههاى شيعه دانسته، مىفرمايد: «شيعَتُنا... اصْحابُ الْاحْدى وَ خَمْسينَ رَكْعَةً فِى الْيَوْمِ وَ اللَّيْلَةِ(2)؛ پيروان ما به جا آورندگان پنجاه و يك ركعت نماز در شبانهروز هستند» منظور از پنجاه و يك ركعت، هفده ركعت نماز واجب و سى و چهار ركعت نوافل يوميه است كه عبارتند از:(3)
- نافله صبح: دو ركعت است كه قبل از نماز صبح خوانده مىشود.
- نافله ظهر: 8 ركعت (چهار نماز دو ركعتى) است كه قبل از نماز ظهر خوانده مىشود.
- نافله عصر: 8 ركعت (چهار نماز دو ركعتى) است كه قبل از نماز عصر خوانده مىشود.
- نافله مغرب: 4 ركعت (دو نماز دو ركعتى) است كه بعد از نماز مغرب خوانده مىشود.
- نافله عشاء: دو ركعت نماز نشسته است كه بعد از نماز عشاء خوانده مىشود و يك ركعت محسوب مىشود.
نماز شب:
از مهمترين نوافل يوميه است كه خواندن آن فضيلت فراوانى دارد و يازده ركعت مىباشد و به صورت ذيل خوانده مىشود:
- چهار نماز دو ركعتى به نيت نافله شب.\
- دو ركعت نماز «شفع» كه مستحب است در ركعت اول بعد از سوره حمد، سوره ناس و در ركعت دوم بعد از حمد؛ سوره فلق خوانده شود.
- يك ركعت نماز «وتر» كه بهتر است پس از حمد، سه مرتبه سوره اخلاص، يك بار سوره مباركه «ناس» و يك بار سوره مباركه «فلق» خوانده شود.
در قنوت نماز «وتر» بهتر است براى چهل مؤمن طلب آمرزش شود و هفتار بار «استغفرالله ربى و اتوب اليه» و هفت بار «هذا مَقامُ الْعائِذِ بِكَ مِنَ النَّارِ» و سيصد مرتبه «العفو» گفته شود و در پايان اين ذكر خوانده شود: «رَبِّ اغْفِرْلى وَارْحَمْنى وَتُبْ عَلَىَّ انَّكَ انْتَ التَّوابُ الْغَفُورُ الرَّحيمُ».(4)
پی نوشت
(1). بحارالانوار، ج 84، ص 31.
(2). وسائل الشيعه، ج 4، ص 57.
(3). احكام عبادى، يوسفيان/منتظرى، ص 72.
(4). ناز ونياز، ص 56.
منبع:wiki.ahlolbait.ir
