به گزارش خبرنگار فارس از منطقه آمریکای لاتین، آینده ونزوئلا با چشمانداز بسیاری از تحولات در آمریکای لاتین گره خورده است و ملتهای این منطقه به انتخابات ریاست جمهوری 7 اکتبر این کشور چشم دوختهاند.
ترقیخواهان آمریکای لاتین امیدوارند چاوز به سلامت این دوره را پشت سر بگذارد.
یادداشت ذیل به قلم یکی از کارشناسان مسائل آمریکای لاتین به مرور کوتاهی در خصوص دوران قبل و پس از به قدرت رسیدن چاوز در ونزوئلا پرداخته است.
* * *
انسانهایی وجود دارند که زندگی آنها بیانگر یک برهه از تاریخ است و "هوگو چاوز"، رئیسجمهور ونزوئلا از جمله این افراد محسوب می شود.
مردم ونزوئلا او را دیوانهوار دوست دارند و سایر مردم قاره آمریکا نیز او را تحسین میکنند. چاوز مورد انزجار و نفرت شدید راستگرایان و سرمایهسالاران کشور خود و سایر سرمایهسالاران دنیا است.
مستضعفین چاوز را کارگشا و رهبر خود میدانند و اشراف و مرفهین او را دشمن خونی خود محسوب میکنند. او نیز خود را منتقم قرنها بیعدالتی و از محدود کننده قدرت طبقات خاص در ونزوئلا می داند.
چاوز در زمان کودکی در مدرسهای با ارزشهای جمهوریخواهانه تحصیل کرد. پس از آن به نظام رفت. او خدمت نظامی را خدمتی به مردم کشورش میدانست.
چاوز به فساد سیاسی ناشی از سیستم دو حزبی در جامعه ونزوئلا پی برده بود. این مشکل عرصه را بر مردم تنگ کرده بود و در همان زمان طبقه مرفه جامعه ونزوئلا با سرمستی و با تکیه بر داراییهای عمومی، به ریخت و پاش مشغول بود.
در آن دوره، عقب افتادگیهای ونزوئلا با ادله گوناگون توجیه میشد و این کشور به یک میدان نفتی پایانناپذیر تبدیل شده بود که کمپانیهای خارجی در حال مکیدن ثروتهای آن بودند. در اطراف میادین نفنی، مناطق شهری پر جمعیت و زاغهنشینهای کسترده ایجاد شده بود.
ونزوئلای قرن بیستم با پول و ثروت عظیم شناخته شده بود در حالی که تولید دیگری جز طلای سیاه نداشت. همه چیز وارداتی بود، حتی اقلام و نیازهای اولیه مردم. تنها تولید بومی این کشور فساد بود که به واسطه آن جامعه ونزوئلا روز به روز فرسایش پیدا میکرد و عقب افتادگی توجیه میشد.
در این زمان، سرهنگ "هوگو چاوز" به همراه چند تن از همرزمان خود بر ضد آن سیستم کثیف قیام کرد. این قیام با تکیه بر ارزشهای انقلابی شکل گرفت. البته اقدام آنها برای ایجاد جمهوری در ونزوئلا به شکست انجامید و به همین دلیل متحمل چند سال حبس و زندان شدند. اما بار پس از گذشت دو سال، توانستند با سلاح دموکراسی به زندگی اجتماعی بازگردند و با آرای ملت ونزوئلا به قدرت رسیدند.
از آن به بعد، ونزوئلا نه فقط نام خود، بلکه جهتگیری سیاسیاش را نیز تغییر داد و قدرت و منابع این کشور در خدمت اکثریت مردم قرار گرفت. در این دوره طرحهای بسیاری به انجام رسیده که ثمره آنها ارائه امکانات آموزشی، بهداشتی و خدمات اجتماعی در محلههای فقیر و برای قشر فراموش شده در سراسر ونزوئلا بوده است.
کمکها و محرکهای دولتی باعث بهبود تولید در ونزوئلا شده و این کشور در حال حاضر بخش عمده نیازمندی خود که قبلا از طریق واردات تامین میکرد را در داخل تولید میکند.
چاوز همچنین سیاست حمایت از مستضعفین را در عرصه منطقهای و بینالمللی نیز دنبال کرد و نتیجه آن شکلگیری جبههای ضد امپریالیستی در منطقه آمریکای لاتین است. وی سیاستی ضد سرمایهداری و ضد صهیونیستی را به طور همزمان در دستور کار دولت ونزوئلا قرار داد و در مناقشات فرامنطقهای همچون موضوع فلسطین همواره جانب مردم مظلوم فلسطین را گرفته است.
جامعه ونزوئلا هماکنون در برههای تاریخی قرار دارد. آینده ونزوئلا با چشمانداز بسیاری از تحولات در آمریکای لاتین گره خورده است و ملتهای این منطقه به انتخابات ریاست جمهوری 7 اکتبر این کشور چشم دوختهاند.
ترقیخواهان امیدوارند چاوز به سلامت این دوره را پشت سر بگذارد.
یادداشت: امیر تفرشی ، کارشناس مسائل آمریکای لاتین
انتهای پیام/ت
