مام زمان حضرت مهدي -عجل الله تعالی فرجه الشریف- فرموده اند:
(إِذا اسْتَغْفَرْتَ اللّهَ فَاللّهُ یَغْفِرُ لَكَ)
اگر از خداوند، طلب مغفرت كنى، خداوند نیز تو را خواهد آمرزید.
كافى، ج1، ص521، ح13 ; كمال الدین، ج2، ص490، ح13 ; ارشاد، ج2، ص361 ; إعلام الورى، ج2، ص264 ; كشف الغمه، ج3، ص251 ; بحارالأنوار، ج51، ص329، ح52 و مدینه العاجز، ج8، ص85 .
شرح
مرحوم كلینى(رحمه الله) این حدیث شریف را در ضمن حدیثى از امام زمان(علیه السلام) نقل كرده است.
حاصل حدیث آن است كه شخصى به نام یمانى به سامرا وارد مى شود. از طرف امام زمان(علیه السلام)كیسه اى كه در آن دو دینار و دو لباس بود، به دست او مى رسد. او به سبب كمى هدایا آن ها را رد مى كند; ولى بعد از مدّتى از این عمل خود پشیمان مى گردد و نامه اى مى نویسد و پوزش مى خواهد و در دل خود، ضمن توبه، نیت مى كند كه اگر دوباره این هدیه براى او فرستاده شود، آن را بپذیرد. بعد از مدّتى، هدیه به دست او مى رسد، و در توقیعى، حضرت(علیه السلام) به یمانى اشاره كرده، مى فرماید:
تو، با ردّ هدیه ى ما، اشتباه كردى و اگر طلب مغفرت از خداوند كنى، خداوند تو را خواهد بخشید.
از این توقیع شریف دو نكته استفاده مى شود:
1. امام زمان(علیه السلام) عالم به سرّ و خفیّات است و از اعمال و حتّى نیّات ما آگاه است; لذا در روایتى، امام صادق(علیه السلام)، در ذیل آیه ى شریفِ: (قُلِ اعْمَلُوا فَسَیَرَى اللّهُ عَمَلَكُمْ وَرَسُولُهُ وَالْمُؤْمِنُونَ)[ سوره ى توبه، آیه ى 105; بگو عمل كنید! پس به زودى، خداوند و رسولش و مؤمنان، عمل شما را مى بینند.]. مى فرماید:
«مراد از مؤمنین امامان اند»[ تفسیر برهان، ج2، ص838، ح2].
2. طلب مغفرت از خداوند عزّوجلّ، سبب غفران گناهان است. با در نظر گرفتن این كه طلب، امرى قلبى است و احتیاج به لفظ ندارد، از حدیث شریف چنین استفاده مى شود كه مجرّد طلب مغفرت (پشیمانى و عزم بر عدم بازگشت به گناه) در تحقّق مغفرت الهى و قبولى توبه كافى است. البتّه توبه ى كامل شرایطى دارد، كه امیرالمؤمنین(علیه السلام)، در حدیثى، به آن اشاره كرده است[ر.ك: نهج البلاغه، حكمت417 ; بحارالأنوار، ج6، ص36 ـ 37، ح59 ]
