هر چند كه ممنوعيت استفاده از دروازهبانان خارجي در ليگ برتر فوتبال ايران اكنون چند سالي است به اجرا درآمده، اما واقعيت اين است كه مراد و منظور دستاندركاران اين طرح محقق نشده و اين وسط تنها نرخ دروازهبانان داخلي سرسامآور افزايش يافته و اسباب نارضايتي باشگاهها را فراهم آورده است.
حقيقت آن است كه اجراي اين طرح بايد به كيفيت بخشي و ارتقاي كار دروازهبانان داخلي منجر ميشد كه به اعتراف آگاهان و اهل فن، چنين امري اتفاق نيفتاده است تا حتي دن گاسپار، يكي از دستياران كارلوس كرش سرمربي پرتغالي تيم ملي، خواستار اين شود كه به منظور ايجاد رقابت سالم و ارتقاي كار دروازهبانان داخلي، منع حضور دروازهبانان خارجي در ليگ برتر برداشته شود.
به ديگر سخن، وقتي صحبت از ليگ حرفهاي به ميان ميآوريم نبايد براي آن قوانين دست وپاگير وضع كنيم تا باشگاهها متعاقب كمبود دروازهبانان خوب داخلي، به رقابتي غيرمتعارف با يكديگر سوق داده شوند.
حتما خوب به ياد داريد كه پرسپوليس پيش از آغاز فصل تصميم به جذب مهدي رحمتي، دروازهبان شماره يك تيم ملي داشت، اما به دليل اختلاف بر سر مبلغ قرارداد، اين همكاري صورت نگرفت تا رحمتي به استقلال بپيوندد؛ دروازه باني كه يكي از اركان موفقيت تيم آبيپوش به حساب آمده و در مقابل سرخها از بابت ضعف در دروازهشان، امتيازهاي زيادي را از دست دادهاند تا بنا به توصيه مصطفي دنيزلي، يك دروازهبان بوسنيايي براي ليگ قهرمانان جذب شود.
به هر حال، وقتي بازيكنان خارجي در ساير پستها ميتوانند در ليگ برتر بازي كنند، بند ممنوعيت حضور دروازهبانان خارجي كه از ليگ امارات وام گرفته شده نيز بايد حذف شود تا در فضاي رقابتي، دروازهبانان داخلي نيز سطحكار خود را بالا بكشند.
بايد پرسيد اگر حضور دروازهبان خارجي در فوتبال ايران بد است، چرا براي آنان اين مجوز هست كه در ليگ دسته يك فعاليت كنند؟!
