بی تو تنهایم

ای صدای ریزش باران عشق

بی تو تنهایم و تو را میخوانم

با دلی که از احساس عشق

به اندازه ی شهد گل های بهاری پر است

وبا صدایی

که از ترانه ی باران تهی است

بی تو تنهایم

در سکوتی از جنس فریاد و خواستن

در زندانی که هر لحظه تنگ تر میشود

و در رویایی که تو  در آن خورشیدی

برگرد که کودکی به هرم دستان بی نیاز تو محتاج است

برگرد که احساسی بی تو از ابر ها دور است

بی تو تنهایم