وقتي خدا و ملائكه بر پيامبرf صلوات ميفرستند، يعني عالم هستي برآن حضرت نظر دارند، و لذا رسول خداf نفسي وسيع و گسترده دارند كه همه نعمتهاي عالم بر آن جان جاري است و پيروي از چنين پيامبري موجب گسترش نفس است در برابر نعمتهاي هستي و عامل قرارگرفتن انسان ذاکر صلوات در معرض فيض حق، است. به طوري که دنيا و آخرت نعمتهايشان را در اختيار او قرار ميدهند تا او در ابعاد جسمي و روحي به فعليت برسد. در روايت داريم که حضرت امام موسيبنجعفرu ميفرمودند:
«مَنْ قَالَ فِي دُبُرِ صَلَاةِ الصُّبْحِ وَ صَلَاةِ الْمَغْرِبِ قَبْلَ أَنْ يَثْنِيَ رِجْلَيْهِ أَوْ يُكَلِّمَ أَحَداً «إِنَّ اللَّهَ وَ مَلائِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَي النَّبِيِّ يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَيْهِ وَ سَلِّمُوا تَسْلِيماً»، اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَي مُحَمَّدٍ وَ ذُرِّيَّتِهِ قَضَي اللَّهُ لَهُ مِائَةَ حَاجَةٍ سَبْعِينَ فِي الدُّنْيَا وَ ثَلَاثِينَ فِي الْآخِرَةِ.
قَالَ قُلْتُ مَا مَعْنَي صَلَاةِ اللَّهِ وَ مَلَائِكَتِهِ وَ صَلَاةِ الْمُؤْمِنِينَ قَالَ صَلَاةُ اللَّهِ رَحْمَةٌ مِنَ اللَّهِ وَ صَلَاةُ مَلَائِكَتِهِ تَزْكِيَةٌ مِنْهُمْ لَهُ وَ صَلَاةُ الْمُؤْمِنِينَ دُعَاءٌ مِنْهُمْ لَهُ»[1]
كسي كه پس از نماز صبح و نماز مغرب قبل از اينکه پا به پا شود و يا سخني بگويد، بگويد: «إِنَّ اللَّهَ وَ مَلائِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَي النَّبِيِّ يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَيْهِ وَ سَلِّمُوا تَسْلِيماً اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَي مُحَمَّدٍ وَ ذُرِّيَّتِهِ»؛ خداوند يك صد حاجت او را برآورده ميسازد، هفتاد حاجت او را در دنيا و سي حاجت او را در آخرت.
راوي ميگويد پرسيدم: مراد از صلاة خدا و فرشتگان خدا و مؤمنان چيست؟! فرمود: صلاة خدا، رحمت خداست و صلاة فرشتگان خدا، به منزله ثنا و ستايش آنها از رسول خدا f است، و صلاة مؤمنان، دعاي آنان در حق اوست.
پس ملاحظه فرموديد که وقتي خدا و ملائكه بر پيامبرfصلوات ميفرستند، همه هستي در اختيار پيامبرf است و همه فيضها و رحمتها و كمالات بر جان آن حضرت جاري است و نور خود را بر آن حضرت مينمايانند و لذا با صلوات بر آن حضرت و نزديکي به جان مبارک او، آن نور به جان ذاکر صلوات تجلي ميکند تا در دنيا و آخرت از هرگونه ظلماتي مصون باشد.
[1] - «ثواب الأعمال و عقاب الأعمال»، ص 156.
