نظر به وجود مقدس پيامبرf و صلوات بر او، يعني نظر به مقام اراده كلّ - مقامي متمركز به نور اَحد و مجموع شده در زير حکم توحيد- و در نتيجه مشمول رحمت ساکنان حرم قدسشدن، و واردشدن در حرمي که انسان بدون هرگونه کثرتي در تجرد و يگانگي با حق بهسر ميبرد. در همين رابطه داريم؛ «وَ بِمَا رُوِيَ أَنَّهُ f سُئِلَ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ تَعَالَي« إِنَّ اللَّهَ وَ مَلائِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَي النَّبِيِّ يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَيْهِ وَ سَلِّمُوا تَسْلِيماً» فَقَالَ هَذَا مِنَ الْعِلْمِ الْمَكْنُونِ وَ لَوْ لَا أَنَّكُمْ سَأَلْتُمُونِي عَنْهُ مَا أَخْبَرْتُكُمْ بِهِ إِنَّ اللَّهَ وَكَّلَ بِي [لِي] مَلَكَيْنِ فَلَا أُذْكَرُ عِنْدَ مُسْلِمٍ فَيُصَلِّي عَلَيَّ إِلَّا قَالَ لَهُ ذَلِكَ الْمَلَكَانِ غَفَرَ اللَّهُ لَكَ وَ قَالَ اللَّهُ وَ مَلَائِكَتُهُ آمِينَ وَ لَا أُذْكَرُ عِنْدَ [كُلِ] مُسْلِمٍ وَ لَمْ [فَلَا] يُصَلِّ عَلَيَّ إِلَّا قَالَ الْمَلَكَانِ لَا غَفَرَ اللَّهُ لَكَ وَ قَالَ اللَّهُ وَ مَلَائِكَتُهُ آمِين.»[1]
وقتي كه جمعي از رسول خداf سؤال نمودند از تفسير آيه: «إِنَّ الله وَ مَلائِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَي النَّبِيِّ يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَيْهِ وَ سَلِّمُوا تَسْلِيماً»، پس آن حضرت در مقام جواب آن جماعت در آمده فرمودند كه: «اين آيه كريمه از جمله علوم مكنون است كه اگر شما از آن سؤال نميكرديد هر آينه من خبر آن را به شما نميدادم و تفسير آن را بيان نميكردم. به درستي كه حضرت ربّ العزّة دو فرشته بر من موكّل گردانيده است كه نزد هيچيك از شما مذكور نشوم كه او صلوات بر من فرستد مگر آنكه آن دو فرشته از براي او آمرزش خواهند، و در جواب آن كس که صلوات بر من بفرستد، گويند: خداوند تو را بيامرزد. و چون آن دو فرشته براي آن مؤمن طلب آمرزش نمايند، الله تعالي و جميع فرشتگان بگويند: آمين. و نزد هيچيك از شما مذكور نشوم كه او صلوات بر من نفرستد مگر آنكه آن ملكين موكّلين او را نفرين كنند و در جواب آنكس گويند كه: خداوند تو را نيامرزد، و خداوند و جميع فرشتگان بگويند: آمين».
پيامبر خداf با ذکر روايت فوق قاعدة جاري در عالم غيب را بر ملا نمودند که چگونه قلب ذاکرِ صلوات از گناهان پاک ميشود، و راستي پاداشِ انساني که از همه دل کنده و نظر خود را به پيامبرf و ائمه معصومينh انداخته بايد کمتر از اين باشد؟
و نيز در کتب اهل سنت از آن حضرت نقل شده است:
«اَکْثِروا الصّلاةَ عَلَي، فَإنَّ صَلاتَکُمْ عَلَي مَغْفِرَةً لِذُنُوبِکُمْ»[2] صلوات بر من را بسيار کنيد. زيرا، صلوات شما بر من ماية آمرزش گناهان است.
و نيز از «ابودرداء» از رسولخداf است که فرمود:
«مَنْ صَلّي عَلَي حينَ يصْبِحُ عَشْراً وَ حينَ يمْسي عَشْراً أدْرَکَتْهُ شَفاعَتي»[3] کسي که در هر صبح و شام ده بار بر من صلوات فرستد، شفاعت من او را فرا گيرد.
[1] - «مفتاح الفلاح»، 39 ، فصل في الأذان ص37.
[2] - «کنزالعمال»، ج 1، ص 436.
[3] - «کنزالعمال»، ج 1، ص 439.
