گشنيز‎ ‎

‎

گشنيز با نام علمي ‎Coriandrum sativum‎ گياهي علفي، يکساله يا دوساله داراي ساقه‌هاي بدون کرک و توخالي در ميان گره‌ها است و ارتفاع آن تا 60 سانتي متر مي‌رسد. اين گياه از ارزشمندترين، مفيد‌ترين و قديمي‌ترين گياهان بشمار مي‌رود به طوري که ميوه و اندام رويشي آن به منظور نيرو دهنده، هضم کنندة غذا و مقوّي معده مورد استفاده قرار مي‌گيرد. واژه‏‎ Coriandrum ‎از کلمه يوناني‎ Koriannon ‎گرفته شده که نام نوعي حشره است و گفته مي‌شود که اين حشره بويي همانند برگ‌هاي گشنيز دارد.‏ بقراط اين گياه را مي‌شناخته و براي درمان بيماري‌هاي مختلف از آن استفاده مي‌کرده است. در قرون وسطي ضعف جنسي را با گشنيز درمان مي‌کردند. پزشکان قديم عقيده داشتند گشنيز از سرايت امراض جلوگيري مي‌کند، از اين رو به افراد مبتلا به آبله دستور مي‌دادند که آب گشنيز را به دور چشم‌هايشان بمالند تا ميکروب آبله به چشم‌ها سرايت نکند. در هند از تخم گشنيز به عنوان يکي از ادويه‌‌جات مهم استفاده مي‌شود. در ايران از تخم گشنيز براي تصفيه خون و استفاده در شيريني‌ جات خانگي بهره مي‌‌برند.‏ اين گياه در کاهش اضطراب و بي ‌خوابي مورد استفاده قرار مي‌‌گيرد. اثر ادرارآوري اين گياه در انسان، باعث کاهش فشار خون، دفع سنگ‌هاي کليه و مثانه، رفع تجمع آب در بافت‌ها (اِدم) مي‌شود.‏