مشرق: محمدرسول رضایی به سال ۱۳۵۳ در اسد آباد همدان به دنیا آمد. انقلاب که پیروز شد، محمدرسول فقط ۴ سالش بود. به محض اینکه ۱۳ ساله شد، پایش را کرد توی یک کفش که باید برود جبهه. آن روز‌ها اول جنگ نبود که جوان‌ها ندانند جنگ و توپ و تفنگ یعنی چه. هر روز در همدان و اسدآباد، پیکر قطعه قطعه جوان‌های مردم را می‌آوردند و جلویی چشم هزاران نفر غسل می‌دادند و تشییع می‌کردند و به خاک می‌سپردند. جنگنده‌های دشمن هم گاته و بی‌گاه، باری را که در تهران نتوانسته بودند زمین بگذارند، روی سر مردم همدان خالی می‌کردند. محمد رسول همه این‌ها را دیده بود اما بالاخره پاپی بچه‌های سپاه شد و رفت. دی ماه سال ۱۳۶۶ هم بال در بال ملائک گشود و رفت که رفت.

محمد رسول وصیتی کرده بود که هم شاگردی‌ها و بچه محل‌هایش عینا به آن عمل کردند. روی سنگ مزارش هم نوشتند که چه وصیتی داشته. این سنگ مزار، آیینه دق تمام مدعیان پر‌های و هوی نبرد با آمریکا است که امروز سر در آخور شیطان اکبر کرده و چنان می‌خورند که عنقریب است شکمبه‌های برآمده‌شان منفجر شود.

ما هم به یاد محمد رسول، صلواتی می‌فرستیم به روح مطهر تمام شهدای نبرد با شیطان بزرگ.