این قانون زندگی است
...
برای این که نیفتی و زمین نخوری بدو. برای این که بدنی سالم و ورزیده داشته باشی
همین الان حرکتی هر چند کوچک و ساده انجام بده.
برای این که نظم و ترتیب و پاکیزگی
تو را فرا گیرد همین الان یک چیزی را مرتب کن.
برای این که کانون گرم خانواده را از دست ندهی و محبت و صمیمیت بین تو و اعضای خانواده ات از بین نرود کاری بکن.
دست روی دست مگذار برخیز و به شکلی صداقت و عشق خود را به دیگران نشان بده.
مهم نیست که وقتی این کار را می کنی، چقدر ناشی هستی.
مهم نیست چقدر خنده دار، خودت را به این طرف و آن طرف بزنی.
اصلا اهمیت ندارد که اطرافیان در مورد دویدن تو چه نظری بدهند.
مهم این است که میدوی و تلاش می کنی تا نیفتی.
وقتی کودکی برای اولین بارشروع به دویدن می کند، کسی به او ایراد نمی گیرد که چرا که چرا دستانش را به سمت آسمان دراز می کند و جیغ می زند.
همه برای او هورا می کشند واز صمیم دل او را تحسین میکنند فقط برای این که میدود. پس تو هم برای اینکه نیفتی بدو.
این قانون زندگی است
.
