به نام تو ، به نام تو که قلم را ز مرکب غنی و دل راز کلمات اسمانی لبریزکردی و تاب دادی به دستانم که قلم بگیرند و نام تو را به لب .

الهی عفو کن این دل ساده ام را ،که به تزیین دنیا دل خوش شده و نه به انچه تو دل خوشی برایم.
الهی امشب به امید توبه به درگاه تو امدم نه ز ان روی که شایستگی بخشش تو را دارم،نه مرا شایستگی بخشش تو به یقین نیست ،اما نیک میدانم که تو هم میدانی مرا تاب عذاب توان نباشد.

مرا روی رحمتت راهنما بوده،به درگاهت کشانده تو که رحمتت وسیع و عشقت اتشین است به پای بشر خاکی.

بارالها تو تنها عاشقی هستی که انتظار مرا میکشی ،گرچه بارها در عهدی که با تو بسته بودم پیمان شکنی کردم.
وای بر من ، ببخشایم که من در خزان،عمریست که در مانده ام .خزانی که پایانی ندارد و انگار تک فصل زندگی ام شده ،الهی ببخشایم که من چو تو را ندیدم دیدنی شدم به چشم انکه نمی باید.

الهی ترسم از توست که چرا مرا ز خود نمی ترسانی و مشرق و مغرب را به یاریم خوانده ای.

الهی ببخشایم ،می ترسم از ترسی که گناهان فراوانم به جان انداخته که نکند شایستگی رحمتت را نیابم و شایسته اتش دوزخ شوم.

دوزخی که خوانده ام از وصف آن ،از هیزم و آتشش شنیده ام بسیار .

اما باز....

الفو.......