ای کاش امروزمان پر از صلح و آرامش باشد.
ای کاش به خالق آنچنان باور داشته باشیم که چرایی برای آنچه هستیم به
میان نیاوریم.
ای کاش پیامدهای بیکرانی را که زاییدهَ دعا کردن است را از
خاطر نمی بردیم.
ای کاش از نعماتی که دریافت می داریم استفاده کنیم و
عشقی که نصیب مان می شود را به دیگران منتقل کنیم.
ای کاش گنجایش دانستن این مطلب که مخلوق هستیم را داشته باشیم.
بگذاریم این حضور در مغز استخوان مان جاری شود،
به وجود مان اجازه دهیم آواز بخواند، پایکوبی کند ستایش کند و عشق بورزد.
