شوق وطن، هميشه انسان را بي‏قرار مي‏كند.مكه هم براي ما كه دل داده آنيم، وطن معنوي است،
خاستگاه باورهاي نوراني ما، زادگاه مكتب و دين ما.نگاه هر مسلمان، به سوي كعبه است.در زندگي و هنگام مرگ، در خواب و بيداري، در نيايش و نماز، همه جا، هميشه و در هر حال!
مكه، كنعان اهل ايمان است و كعبه، يوسف آن ديارو ما... يعقوب‏هاي مشتاق كه ديري است چشم انتظار اين ديداريم.
پاي پرآبله و باديه‏پيماي ما، آماده رهسپاري تا رسيدن به كوي دوست است.كعبه، بوسه‏گاه هزاران مجنون است كه در پي ليلاي ديدار، رنج سفر بر دوش مي‏كشند و بار هجران را تحمل مي‏كنند تا به آن مطاف و مسعي برسند.كعبه، عرش زمين است و فرش آسمان.
اگر جان‏هاي ما «كاه» باشد، كعبه «كهربا» ست.
درِ كعبه، پنجره‏اي است رو به بهشت،روزنه‏اي گشوده به ابديّت و سكويي براي پرواز.مكه، مغناطيسي است كه دل‏ها را جذب مي‏كند.محور حركت‏ها و كليد وحدت‏ها و آشنايي‏هاست. نمي‏دانم چه اكسيري در آن «بيت» نهفته كه ميليون‏ها دل شوريده را،هر پگاه و شامگاه، از شرق و غرب عالم مجذوب خويش مي‏سازد!
خدا كند با دلي سرشار از عشق و محبت و معرفت برويم.و با دستي لبريز از بركات وخيرات برگرديم و ره توشه ما «ايمان» باشد و سوغات ما تحول.