بيماري‌هاي‌دوران پيري

نارسايي‌هاي شخصيتي

شخصيت يك ساخته فرضي است كه زيرسازي آن وابسته به ژن‌هاي ارثي است و پيرايش آن بستگي به تأثير دراز مدّت، كنش متقابل فرد، محيط خارج و پيش‌آمدهاي اتفاقي دارد؛ مثل رابطة فرزند با پدر و مادر، ارتباط معلّم و دانش‌آموزان، دوستان و ساير افرادي كه با شخص برخورد خواهند داشت.

اثر مجموعه اين پيش آمدهاي اتفاقي و پديده‌هاي رفتاري و آنچه آموخته‌ايم، چيزي را مي‌سازد كه آن را شخصيت مي‌ناميم. اين شخصيت را بسته به صفات برتري كه دارد و يا حالت‌هاي غيرطبيعي كه مشاهده مي‌شود، طبقه‌بندي كرده‌اند:

ـ شخصيت پارانوييد: تيزهوش، مشكوك، عدم اعتنا به احساسات ديگران، گرفتن حالت دفاعي

ـ شخصيت شيزوييد: «كم‌رو (SHY) كناره‌گير، در خود فرو رفته، خودداري از ارتباط با ديگران

ـ شخصيت شيزوپيتال: موهوم پرست، مشكوك، از نظر اجتماعي تنها و از حيث رابطه با ديگران محدود عمل مي‌كند

ـ شخصيت وابسته: بي‌اراده ـ سست عنصر، اهل مشاجره، منازعه، مخالف با نظر ديگران و بي اعتماد نسبت به سايرين

ـ شخصيت ضداجتماع: خودپسند، بي‌عاطفه، بي‌بندوبار، عاري از تجربه‌آموزي

ـ شخصيت كمپوليسو: كمال‌گراي كامل، با افكاري سخت، بدون تصميم

ـ شخصيت هيستري: وابسته، بيش از اندازه احساساتي، مغرور، خودپسند، گمراه‌كننده، نارس

ـ شخصيت نارسيتيك: قدرت‌طلب، متظاهر، طالب توجه ديگران، خودخواه اما خنثي (به خواست سايرين)

ـ شخصيت در مرز (border Line) : هوسباز، رابطة ناپايدار با مردم، خشم، احساس گناه، ترس، عدم كنترل خودي، احساسات ناثابت...



عوارض و بيماري‌هاي شايع

اگرچه به‌طور معمول بيماري‌ها و عوارض در طول زندگي انسان مرز و سني نمي‌شناسند و ممكن است در هر دوره‌اي (از كودكي تا كهنسالي) ظاهر شوند، اما دورة «پيري» مي‌توان آبستن حوادث و اتفاقات گوناگون و متعددي باشد كه گاهي چنان غيرمنتظره رخ مي‌دهند كه به ندرت مي‌شود آن را پيش‌بيني كرد!

البته اين بدان معنا نيست كه پيش‌گيري و يا درمان بيماري در سنين پيري امكان‌پذير نخواهد بود و صد البته بهترين زمان اين «پيشگيري» در دوره جواني است و در اصل در دوران جواني است كه با مراقبت‌هاي لازم از «خويشتن» مي‌توان دوره پيري را تا حدود زيادي بيمه كرد.

شرح برخي از بيماري‌ها و عوارض شايع دوران پيري در قسمت آينده مي?آيد.