حضرت عیسی (ع) به سوی کوهی می گریخت .

آن چنانکه که گویی شیری به او حمله کرده است .

شخصی به دنبال آن حضرت می دوید و می گفت: به کجا فرار می کنی؟

 کسی که در تعقیب شما نیست؟

حضرت عیسی فرمود:

من از انسان احمق گریزانم و با این گریز می خواهم خودم را نجات دهم!

برو سد راه من مباش.!

گفت از احمق گریزانم برو          می رهانم خویش را بندم مشو

آن شخص کنجکاو عرض کرد: مگر تو آن مسیح نیستی که کور و کر را شفا می دهی ؟

پیامبر فرمود آری!

آن مردگفت مگر تو همان نیستی که از مشتی گل ، پرنده های زیبا می سازی

و در آن می دمی تا به پرواز درآید؟

آن حضرت فرمود آری!

مرد کنجکاو گفت ای روح پاک تو که این قدرت را داری چه باک داری که احمق

را هم عاقل بسازی ؟

آن حضرت فرمود : به همان  ، اسم اعظم را از روی مهر و داد بر دل احمق ،

 صد هزار بار خواندم .

نتوانستم بیماری حماقت او را بزدایم بلکه او مانند سنگ سخت گشت و

دست از حماقت خود بر نداشت .

مرد کنجکاو پرسید : چرا چنین است؟

عیسی فرمود :

رنج احمقی ، زخمی است که قلب و روح را جریحه دار کرده و باعث میشود

 تا خدا  بر آن قلب مهر میزند.

بر سیه دل چه سود خواندن وعظ           نرود میخ آهنین بر سنگ

پس زنهار : از همنشینی احمق بپرهیز