توجه به کودک درون

اشخاص باید خود را التیام بخشند : آن کودک آسیب دیده درون خود را بهتر کنند . اغلب اشخاص کودک آسیب دیده درون خود را با خود به همه جا می برند .
نوار خاطراتی است که از مادر ، پدر ، یا خواهر در ذهن دارید دقیقا رفتار دوران کودکی شما را به نمایش می گذارد .
وقتی مورد آزار واقع شدید احتمالا کودک بودید . این کودک ترسیده هنوز در درون شماست . این کودک درون نماینده کودکی شماست . این کودک می تواند بازیگوشی ، سماجت ، کارهای احمقانه و گاه عاقلانه بکند . کودک درون شما می داند که برای رسیدن به احساس امنیت عاطفی و برای آنکه مورد عشق و محبت قرار گیرد به چه احتیاج دارید . بنابراین وقتی این نیازهای او برآورده نمی شود ، رنج می برد .
اگر به کودک درون خود بیندیشید متوجه می شوید که چه موقع لازم است به جای مراقبت از دیگران به خود برسید . می فهمید. که چه موقع بهتر است از سرعت خود بکاهید ، از دویدن به راه رفتن برسید . می فهمید که چه موقع باید بگرئید و چه موقع باید خوشحال باشید .
اما در مرحله سرزنش خویشتن شما به این کودک درون خود گوش نمی دهید در واقع بر عکس آنچه را که می گوید می کنید ، کودک درون خود را نفی می کنید ، همانطور که وقتی شما کودک بودید یا در زمان بلوغ رنج بردید نفی شدید و همانطور که مارلوتوماس می گوید شما خود را همانطور که دیگران شما را زدند می زنید . کار شما شبیه پدر و مادری است که فرزندان گریان خود را می زنند که حالا دلیلی برای گریستن داشته باشند . شما به کودک درون خود احساس گناه ، شرم و مجازات می دهید و این در شرایطی است که این کودک احتیاج به عشق ، محبت و سرپرستی دارد .
وقتی برای خروج از مرحله سرزنش خویش فعالیت می کنید باید به جای نادیده انگاشتن یا سوء استفاده از کودک درون خود از او مراقبت کنید . باید به آن بخشی از وجود شما که می گوید شما احساس اندوه و هراس می کنید گوش فرا دهید . باید کودک درون خود را آرامش بخشید .
می پرسید چگونه می توان چنین کاری کرد ؟ بسیار خوب من از شما می پرسم که چگونه یک کودک ناراحت را آرام می کنید . قبل از هر چیز باید به صحبتهای او گوش فرا دهید . باید احساس او را بفهمید . آنگاه :
می توانید به او بگویید که بسیار خوب اشکالی ندارد ، درست می شود ، من به تو کمک می کنم .
می توانید به او هدیه کوچکی بدهید .
می توانید او را به جایی ببرید که احساس خوشی و لذت و آرامش کند .
می توانید او را فرصتی بدهید .
می توانید بگذارید که بگرید .
می توانید او را از محبت خود مطمئن سازید .
می توانید خاطر نشان سازید که او موجودی منحصر به فرد ، دوست داشتنی ، لایق و ارزشمند است .
می توانید به او بگوئید آنچه اتفاق افتاده همه اش به گردن او نبوده است .
وقتی مرحله سرزنش خویشتن را پشت سر می گذارید قدمی به سوی بخشودن و التیام بر می دارید . پیشرفت شما از آن روست که خود را به خاطر آنچه اتفاق افتاده است سرزنش نمی کنید . خود را مسوول رفتار یا شرایط دیگران که خارج از کنترل شما بوده نمی شناسید ، خود را به خاطر اشتباه خود یا به خاطر کارهایی که انجام ندادید سرزنش نمی کنید ، خود رابه خاطر به قدر کافی خوب نبودن مجازات نمی کنید .
همانطور که ویرجینیا ساتیر می گوید :
متوجه هستید که شما مسئوول بارش باران نیستید ، شما مسئوول واکنشی هستید که در قبال آن نشان می دهید و این واکنش لزوما نیازی به سرزنش خویشتن ندارد .
اما وقتی سرزنش خویشتن را کنار می گذارید از توهم قدرت و کنترلی که به شما داده است خلاص می شوید . سالهای مدید سرزنش خویشتن از شما انسانی درمانده ساخته است . وقتی این نقاب را از چهره بر می دارید متوجه می شوید که به هر شکل نمی توانستید مانع آن اتفاق ناخوشایند شوید .
قدرت آنرا نداشتید که جلو آنرا بگیرید . شما در شرایطی بودید که دیگران می توانستند شما را آزار دهند .
فراموش نکنید این کودک نیاز به توجه شما دارد ، با نوازش و محبت به او قادر شوید تا دست از سرزنش خویش بردارید .

دکتر سیدنی سیمون