برای نزدیکتر شدن به التیام و بخشودن خیلی ساده باید دست از سرزنش و مجازات خویشتن بکشید باید خود را مشمول درد و رنجی که از دیگران به شما منتقل شده اند بدانید .
البته این بدان معنا نیست که باید مسوولیت خود را فراموش کنید . اگر در اشکال پیش آمده نقشی داشته باشید ، اگر مثلا بدرفتاری با خود را به دیگران اطلاع نداده اید ، در این صورت می توانید اگر خواستید به حال این اقدام خود افسوس بخورید . اما قبل از آنکه لحظه دیگری از زندگی خود را به افسوس بگذرانید باید مرحله سرزنش خویشتن را ترک کنید . بله ممکن است در جایی تا اندازه ای حق با شما باشد ، اما بعید است و یا به ندرت امکان دارد آنقدر که فکر می کنید گناهکار باشید .
فهرستی از ( اگر ها ) و ( باید ها ) تهیه کنید . به آنها نگاهی دقیق بیندازید . از خود بپرسید که کدام یک از این عبارات به راستی در مورد شما صدق نمی کند . آنگاه از خود بپرسید ( در کدام یک از موارد من مسوولیت رفتار دیگران را پذیرفته ام و حال آنکه بر این رفتارها کنترلی نداشته ام ؟ )
حالا به این مور بپردازید که ( کدام موارد بوده اند که من نقشی در تغییر آنها نداشته ام و نمی توانستم بر آن ها نفوذ داشته باشم ؟ )
عباراتی در ارتباط با فقر ، نژاد ، مذهب ، تنومندی ، ریزی ، عاشق نشدن و نظایر آن می تواند در آن مجموعه قرار گیرد . اینها شرایطی بوده اند که شما در ایجاد آن نقشی نداشته اید .
باقیمانده عبارات احتمالا حاوی مواردی هستند که حقایقی در آنها وجود دارد . اما باید این افکار را نیز بررسی کنید .
در کدام مورد برای خود نقشی بیش از آنچه داشته اید در نظر گرفته اید ؟
در چه موردی گفتید ( کاری کردم که حالا می دانم اشتباه است . در نتیجه من آدم احمقی هستم . )
کدام یک از آنها امروزه منطقی است ، حالا به نظر شما معنا و مفهوم پیدا کرده اما در آن زمان که احتمالا کوچکتر بودید این بینش و فراست را نداشتید و به احتمال زیاد نمی توانستید از این فراست در آن زمان برخوردار باشید .
حالا به این موضوع فکر کنید ، برای تغییر یا کنترل جنبه هایی از خود که آنرا مسبب حوادث آزار دهنده و بی عدالتیهای گذشته می دانید چه کرده اید و چه می کنید ؟
در چه شرایطی و به چه طریقی می خواهید مسوولیت کنترل رفتار دیگران را بر عهده گیرید ؟
وقتی بر این باورید که به اندازه کافی خوب نیستید و به اندازه کافی صلاحیت ندارید چه را از خود دریغ می کنید ، خود را از چه محروم می سازید ، درباره شخصیت خود چه می گوئید ، چگونه خود را مجازات می کنید ؟
آیا اینها هنوز به شما کمک می کنند ، آیا اینها به شکلی در خدمت شما هستند . به اعتقاد ما که نیستند ، معتقدیم که دستِ کم گرفتن خویشتن ، دست کم گرفتن و تحقیر خویش تنها درد شما را تداوم می بخشد .
خوشبختانه می توانید کمی وقت بگذارید و خود را به خاطر اشتباهات و به خاطر انسان بودنتان ببخشائید .
می توانید به همان شکل که از مرحله انکار بیرون رفتید مرحله سرزنش خویشتن را نیز ترک کنید .
نوشتن یک نامه به شما کمک می کند .
برگه کاغذی بردارید و انگار که می خواهید نامه ای بنویسید تاریخی بر آن بگذارید . نامه را اینگونه آغاز کنید :
خود سرزنش کننده عزیزم :
آنگاه ندای درون خود را که شما را تحقیر و سرزنش می کند خطاب کنید . از او به خاطر اعمال و یا اقدامات و یا انجام کارهایی که به راستی تقصیر شما بود عذر خواهی کنید . از کارهایی که می توانستید بکنید و نکردید ، کارهایی که می توانستند شرایط شما را تغییر دهند عذرخواهی کنید . تنها به آن عبارات ( اگرها ) و ( باید هایی ) که آنرا از آخرین فهرست خود حذف نکردید توجه کنید .
از کارهایی که به هیچ وجه در آن تقصیری نداشتید عذر خواهی نکنید و بعد با حروف درشت بنویسید ( من به اندازه کافی خودم را مجازات کرده ام ) آنگاه مجازاتهای خود را بنویسید . می توانید بنویسید ( من به اندازه کافی برای ... وقت صرف کرده ام . )
پس از نوشتن اینها نامه را با یکی از موارد زیر به پایان ببرید :
سابقا فکر می کردم شایسته رنج بردن هستم ، اما حالا می دانم که شایسته چنین چیزی نیستم .
قبلا فکر می کردم من علت ناراحتی هستم اما حالا می دانم که همه اش به گردن من نبوده ، می دانم مسوولیتی در قبال بعضی از آنها نداشته ام .
سابقا معتقد بودم که باید بار این احساس گناه را تا آخر عمر یدک بکشم اما حلا می دانم به اندازه کافی خود را مجازات کرده ام و می توانم مرحله سرزنش خویشتن را رها کنم .
با آنکه نوشتن این نامه مانند تلاش شما برای مشخص ساختن حدود و مسوولیتهایتان شما را به درب خروج مرحله سرزنش خویشتن نزدیکتر می کند ، قدم دیگری است که مانده و هنوز باید بردارید . باید با خود رفتاری متفاوت از گذشته داشته باشید .
ادامه دارد
