از فاویسم چه می دانید؟

بیماری فاویسم یکی از شایعترین اختلالات ارثی آنزیمی است که در پسران فقط توسط مادر منتقل می شود واز شیوع بیشتری برخوردار است اما دختران هنگامی به این بیماری مبتلا می شوند که هم پدر و هم مادر کودک مبتلا به کمبود آنزیم ( گلوکز، 6 فسفات دهیدروژناز ) یا ( G 6PD) باشند.

شایعترین سن مبتلا شدن به فاویسم دو تا چهار سالگی است اما معمولاً کودکان کمتر از ده سال بسیار بیشتر از افراد بالغ دچار این عارضه می شوند.

فاویسم در فصل بهار، به ویژه در ماههای اردیبهشت و خرداد در مناطق شمالی ایران ومناطقی کهکشت باقلا رواج دارد، بیشتر اتفاق می افتد زیرا در این فصل ، بوتۀ باقلای سبز مازندرانی به گل و میوه          می نشیند و افرادی که فاقد این آنزیم هستند و یا کمبود آنزیمی دارند در اثر مصرف باقلای خام و یا پخته و یا تماس با آن و حتی با عبور از مزارع باقلا  و استشمام بوی آن ، به بیماری یرقان ( زردی ) دچار شده وگلبولهای قرمز آنها شکسته شده واز قرمزی به زردی می گرایند. این بیماری از طریق انسان به انسان سرایت نمی کند.

گفتنی است در افرادی که فاویسم نیستند بدون هیچ نگرانی می توانند از باقلا استفاده کنند زیرا دارای پروتئین قوی و حیاتی است.

علائم
همولیز خون ( تخریب گلبولهای قرمز ) ودر نتیجه زردی خفیف تا شدید ، ضعف ، خستگی و کوفتگی شدید ، تب و لرز و گاه سنکوپ ، ازدیاد نبض و تنفس ، درد شدید در کمر و شکم ، رنگ پریدگی ، ادرار خونی ، کم خونی و گاهی مرگ.

داروهای غیر مجاز در بیماران فاویسم
آسپرین ، ویتامین K ، کوتویموکسازول ( سولفانامیدها )، کلروکین ( و داروهای مالاریا )، دیپیرون         ( مسکنها و تب برها )، فورازولیدون ، کلرامفنیکل ، نفتالین ، ددت ، فناستین، داپسون.

پیشگیری    
برای پیشگیری از بروز فاویسم باید از خوردن باقلا و مصرف داروهایی که ذکر شد پرهیز کرد.

درمان
در صورتی که میزان بیلی روبین خون کمتر از 20 باشد با اشعۀ مهتابی و فنوباربیتال وسرم درمانی قابل درمان است اما اگر بیلی روبین خون از حدود 20 بیشتر شود با تجویز پزشک احتمال تعویض خون وجود دارد.