عروس زاگرس

ایام سرزمین مردمان خونگرم و صمیمی است که عشق علی(ع) وجودشان را لبریز کرده و بزرگ‌ترین و صادق‌ترین گواه کارشان، سوگند به نام علی(ع) است. هنگامی که انقلاب روزهای پرتلاطمی را سپری می‌‌کرد، ارتش عراق به این استان حمله‌هایی می‌‌کرد و پاپس می‌‌کشید. پس از سه ماه زخم‌ها بر تن این عروس زاگرس نشست و ناگاه در پایان شهریور ماه 1359، خاک گوهرگون ایران اسلامی بسان سال 571 م، مورد هجوم سپاه ابرهه‌وار عراق قرار گرفت و بیابان‌های استان‌های غربی کشور پر از فیل‌های زمانه ـ تفنگ‌های پیشرفتة عراق ـ شد و سرزمین آرش و رستم و خاستگاه علویان، زیر چکمه‌های کثیف انسانی قرار گرفت که در کارنامه‌شان نفرین علی(ع)، حسین(ع) و زینب(س) را داشتند و دست‌آموز مکتب ابوسفیان بودند. سردمداران جاهل و مغرورشان به خیال ضعف انقلاب و کشور، قصد عقده‌گشایی و تصرف خاک سرشار از حماسة ایران را داشتند که فرزندان این سرزمین کهن و پیروان دین نبی(ص) و علی(ع) به دفاع برخاستند و شهید کشوری‌ها چون مرغان ابابیل و با ادوات کم، سجیل را بر آنان فرو ریختند و پس از تحمل زحمات و محنت فراوان، با اتحاد، همدلی و توکل به خدا از کیان خود دفاع کردند و دشمن را تار و مار کردند که البته در این میان،‌ کشوری ستاره‌ای دیگر بود.