چند مليتي ويرانگر
در گذشته ، جنگ ها به كار فتح و تصرف فضاهاي تازه و يا حل وفصل اختلافات ارضي مي آمد. امروز هدف، ويراني كشورهاي سركش و يا استحكام بخشيدن به نظام آن دسته از كشورهايي است كه پايه حكومت شان بر اثر اعتراض هاي داخلي سست و لرزان گرديده است. دراين صورت، آنچه تحت پوشش «مداخله» انجام مي پذيرد،بهانه خود را «محافظت از غير نظاميان» و «دموكراسي» عنوان مي كند، درحالي كه هدف دراصل محروم ساختن مردم از حاكميت آنهاست.
شركتي «چند مليتي» وجود دارد كه مي توان گفت به رغم بحران مالي واقتصادي تا حداكثر مي كوشد و اين تلاش را نيز به «تخريب وبازسازي» اختصاص مي دهد. اما، نه تخريب و بازسازي ساختمان ها، بلكه كشورها! اين «چند مليتي» در «واشنگتن» پايگاه دارد و مديريت اجراي آن «كاخ سفيد» نشين است، درحالي كه ستادهاي مشترك اصلي آن در «پاريس» و «لندن» واقعند و در دستان رؤسايي متملق و طماع قراردارند كه كميته هاي اجرايي را تشكيل مي دهند. مع هذا، «چند مليتي» مذكور درتمامي قاره ها شعبه دارد.
محكومان به ويراني نيز كشورهايي هستند كه در سرزمين هاي غني نفت خيز جاي گرفته و يا در موقعيت استراتژيك مهم قرار دارند، اما به طور كامل (و يا بخشي از آنها) از كنترل «چند مليتي» خارج اند. بايد گفت كه، درفهرست كشورهاي محكوم به ويراني كشورهايي در اولويت قرار دارند كه فاقد نيروي نظامي قادر به اقدامات تلافي جويانه ويرانگران اند، و بنابراين خطري براي آنها محسوب نمي شوند. عمليات ويراني نيز با قراردادن «سنگريزه ها» درشكاف هاي داخلي نظام ها آغاز مي گردد، كه درهر كشوري وجود دارند.
به عنوان مثال، در فدراسيون يوگسلاوي سابق درسال هاي دهه 1990، «چند مليتي» مذكور به برانگيختن گرايش هاي مختلف اقدام و بدين منظور، حمايت از بخش هاي نژادي و سياسي كه با دولت بلگراد مخالفت مي ورزيدند، و تسليح آنها را آغاز كرد. بسياري اوقات، اين عمليات از طريق حمايت از گروه هاي جديد، غالباً متشكل از سياستمداراني كه به طمع پول و مقام به مخالفان پيوسته اند، انجام مي پذيرد.
سپس «چندمليتي» درصدد كسب «مجوز» برمي آيد.پس، سراغ دفتر مربوطه يعني شوراي امنيت سازمان ملل را مي گيرد و انگيزه خود را نيز لزوم مداخله به منظور سرنگوني «ديكتاتور» عنوان مي كند. حال، تنها يك «مهر» كافي است. مهري كه بر روي آن نوشته شده است: «كليه اقدامات لازم را مجاز مي شماريم!» و چنانچه اين «مهر» به هر دليل به دست نيايد (مانند مورد يوگسلاوي)، عمليات كماكان ادامه مي يابد. بدين سان، تيم ويرانگران - كه از پيش مهياي عمليات است- با يك تهاجم هوايي- دريايي گسترده و عمليات زميني متعدد در داخل كشور مدنظر- كه پيشتر نيز درمحاصره اي اقتصادي قرار گرفته است- وارد عمل مي گردد.
دراين حال، بخش تبليغات «چند مليتي» از قافله عقب نمانده، تبليغات رسانه اي گسترده اي به راه مي اندازد و جنگ را تنها راه دفاع از غيرنظاميان بي گناه كه زير تهديد نسل كشي ديكتاتور خونخوار قرار دارند، جلوه گر مي سازد. پس از ويراني، نوبت به بازسازي كشوري تازه (عراق و افغانستان) و يا مجموعه اي از «اقمار» كوچك (يوگسلاوي سابق) مي رسد كه از رؤساي فدرال فرمان مي برند.
ديگر وجه مهم «چند مليتي» از بازسازي كشورهاي «لرزان» شكل مي پذيرد. كشورهايي چون مصر، تونس، يمن و بحرين كه پايه هاي شان بر اثر جنبش مردمي سست گرديده و يا رژيم هاي ضامن منافع قدرت هاي غربي را در تنگنا قرار داده اند. اين بازسازي مطابق با احكام مديريت اجرايي سازمان مي يابد، كه عبارتنداز: تضمين انتقالي منظم و صلح آميز از طريق استحكام بخشيدن به ستوني كه پيشتر تكيه گاه قدرت بود- يعني ساختار نيروهاي مسلح- و مزين ساختن آن به رنگ هاي «رنگين كمان دموكراسي».
بدين سان، كشورهايي كه از زلزله اجتماعي تأثير پذيرفته اند، بازسازي و به بنيان نفوذ چندمليتي در شمال آفريقا و خاورميانه مبدل مي گردند.
