در وفای عشق تو مشهـور خوبانم چو شمــع

  شـب نشین كوی سربازان و رندانم چو شمـع

روز و شب خوابم نمی آید به چشم غم پرست

بس كه در بیماری، هجر تو گریانم چو شمــع

رشتـــه ی صبرم به مقراض غمت ببریده شد

همچنــان در آتش مهـر تو سوزانـم چو شمــع

در میـــان آب و آتــش همچنان سرگرم تسـت

این دل زار نـــــزار اشــك بارانـــم چو شمــع

در شــب هجران مرا پروانه وصــلی فرست

ورنـه از دردت جهانی را بسوزانم چو شمــع

بی جمال عالم آرای تو روزم چون شبـــست

با كمال عشـق تو در عین نقصانم چو شمــع

كوه صبرم نرم شد چون موم در دست غمت

تا در آب و آتــش عشقت گدازانم چـو شمــع

همچو صبــحم یك نفس باقیــست با دیـدار تو

چهره بنما دلبرا تا جان برافشـــانم چو شمــع

سرفرازم كن شبی از وصل خود ای نازنین

تا منــور گردد از دیدارت ایوانـم چو شمــع

آتــش مهــر ترا حافظ عجب در سر گرفـت

آتـــش دل كـی بآب دیده بـنشـــانم چو شمــع