(اي عزيز) اگر كسي بنايش را بر آن گذارد كه هر مطلبي را كه در بادي نظرش نفهمد نفي نمايد، از ايمان خارج مي شود، بلكه به مقتضاي دستورالعمل امام صادق(ع) حتي اگر پس از تامل و تحقيق هم نفهمد و آنگاه رد و انكار بنمايد و اين رد را براي خودش مذهب اخذ كند و به آن تدين(دينداري) نمايد، از ايمان خارج مي شود. چه خوب است كه انسان در اين قبيل از مطالب كه در كلمات انبياء و اولياء و علماء حقه است، اگر مشكلي داشته باشد و به كنه معنايش نرسد، به خداوند «واهب العلم والعقل» بخشنده و عطاكننده دانش و خرد، تضرع نموده و قصدش را خالص نمايد و در كلمات ايشان مكررا فكر نمايد و اگر دستش به اتقياي علما برسد، از آنان سؤال نمايد كه اگر چنين كند، حتما خداوند عالم يا همان مطلب را بر او مي فهماند و يا راه فهميدنش را به او مي آموزد، چنانچه در آيه مباركه مي فرمايد: «والذين جاهدوا فينا لنهدينهم سبلنا» كساني كه در راه ما جهاد مي كنند ما به طور مسلم آنان را به راه هاي خودمان هدايت خواهيم كرد. (عنكبوت- 69)
و از حضرت رسول اكرم(ص) روايت است كه فرمود: هركسي را دو چشم(س رّ) و باطن هست كه با آنها غيب را مي بيند و چون خداوند عالم به بنده اي اراده خير فرمايد، چشم هاي باطن(س رّ) او را باز مي كند. 1
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
1- ميرزا جواد ملكي، رساله لقاءالله، ص 21
