سلی
دوستش دارم...
زیبا و سبز است،
کوچک و با نمک...
و به لالایی نور می رقصد...
دهانش را چون کودکان خُرد به شیشه می چسباند...
و نگاه آبی اش ملموس است...
رو به سوی نور می دود...
و با سنگفرش های پیاده رو دوست می شود...
وقتی او هست،ستاره تنها نیست...
دوستش دارم...
و چشمانم را به سبزی دستانش سنجاق می کنم...
مادرم می گوید دست هایت را بشوی!
و من در اقیانوس ابهام غوطه ور می مانم...
چه ساده می توان دوست داشت...
و چه سخت می توان دل کند...
سلیِ کوچک من چند روزی ست
وقتی حمام آفتاب می گیرد،
پلک هایش را در انزوای تاریکی می بندد...
غذا نمی خورد...
آن وروجک، با تمام شیطنت هایش به سکوتی سرد مبدل گشته...
در زمزمه ی دستانم کز می کند و به ابدیت خیره می ماند...
دوستش دارم...
او هم می داند...
"برای لاکپشت کوچکم که به ابدیت پیوست..."
