زكريا بن آدم كوفي مي گويد: من مسيحي بودم، مسلمان شدم و در سفر حج به محضر امام صادق(ع) رسيدم و عرض كردم: «من مسيحي بودم و مسلمان شده ام» امام فرمود: از اسلام چه ديدي كه براي آن مسلمان شدي؟ زكريا گفت: اين آيه 52 از سوره شوري كه مي فرمايد: «ما كنت تدري ما الكتاب و لا الايمان ولكن جعلناه نورا نهدي به من نشاء من عبادنا» امام فرمود: خداوند تو را هدايت كرد. سپس امام صادق(ع) در مقام دعا عرض كرد: خدايا هدايتش فرما! آن گاه به زكريا فرمود: پسرجان آنچه خواهي بپرس! زكريا گفت: پدر و مادرم مسيحي هستند و مادرم نابينا است، آيا من كه مسلمان شده ام با آنها باشم. امام(ع) فرمود؛ آيا آنها گوشت خوك مي خورند؟ زكريا گفت: با آن تماس نمي گيرند. امام صادق(ع) فرمود: مانعي ندارد، همراه مادرت باش و با او خوش رفتاري كن. وقتي كه مادرت مرد، او را به ديگري وامگذار، بلكه خودت كفن و دفن او را به عهده بگير.
زكريا مي گويد: به كوفه بازگشتم و به مادر احترام و نيكي مي كردم. مادرم به من گفت: پسرجان اين دستور را از كه آموخته اي. زكريا گفت: از پسر پيامبر(ص). مادر زكريا گفت: آن دين را بر من عرضه بدار. زكريا اسلام را بر او عرضه كرد و مادر زكريا مسلمان شد و نماز ظهر و عصر و مغرب و عشا را خواند. پس شب بيمار شد و مسلمان از دنيا رفت. صبح مسلمانان آمدند و جنازه او را غسل دادند. و من بر جنازه اش نماز خواندم و آن را به خاك سپردم.(1)
1-اصول كافي، باب البر بالوالدين، ح11
