درمان
اصول کلی
تشخیص از طریق مشاهده علایم بیماری توسط سایرین تأیید میشود.
- اخذ سابقه طبی، سابقه رفتاری، معاینه فیزیکی و ارزیابی روانی توسط یک پزشک توصیه میگردد.
- هیچ آزمون اختصاصی برای تشخیص اسکیزوفرنی وجود ندارد. برای اثبات این تشخیص، علایم باید حداقل 6 ماه در زمانهایی از زندگی تداوم یافته باشد. برخی بررسیهای طبی نیز بهمنظور رد سایر بیماریهای احتمالی عامل بیماری استفاده میشوند.
- هدف از درمان، کمک به بیمار برای بازگشت به عالم واقعیت است. درمان با داروهای تخفیفدهنده علایم شروع میشود.
- پس از کنترل علایم، درمان با رواندرمانی و توانبخشی که به فرد در جهت کسب دوباره مهارتها و الگوهای رفتاری طبیعی کمک میکند، ادامه مییابد.
- خانواده و سایر افراد دارای نقش مهم در زندگی بیمار نیز باید در درمان مشارکت داشته باشند تا معضلات بیمار را درک کرده و بدانند برای کمک به بیمار چه میتوانند انجام دهند. بیماران دچار اسکیزوفرنی گاهی در زندگی با دیگران مشکل دارند.
داروها
داروهای ضدسایکوز معمولاً تجویز میشود. برخی از این داروها خوراکی بوده و برخی بهطور تزریقی تجویز میشوند. اگر عوارض یک دارو خیلی شدید بوده و یا علایم بیماری با آن کنترل نگردند، داروی دیگری تجویز میشود. با برطرف شدن علایم مقدار تجویزی دارو کاهش مییابد. در اکثر بیماران مصرف مادامالعمر این داروها لازم است.
داروهای آرامبخش نظیر بنزودیازپینها ممکن است در شروع درمان لازم باشد.
فعالیت
معمولاً محدودیتی وجود ندارد مگر با نظر پزشک.
رژیم غذایی
یک رژیم غذایی متعادل برای حفظ سلامت مطلوب بدن توصیه میشود.
در این شرایط به پزشک خود مراجعه نمایید
اگر یکی از اعضای خانواده تان شما دارای علایم اسکیزوفرنی باشد.
تداوم یا تشدید علایم پس از شروع درمان
اگر دچار علایم جدید و غیرقابل توجیه شده اید. داروهای تجویزی ممکن است با عوارض جانبی همراه باشند.
