درمان
اصولی کلی
آزمون خاصی برای تشخیص این بیماری وجود ندارد. بررسیهای تشخیصی ممکن است شامل سیتی اسکن، امآرآی، پاسخ فراخوانده بینایی (پاسخ الکتریکی نسبت به تحریک یک دستگاه حسی)، آزمایش مایع نخاع و معاینه فیزیکی باشد.
این بیماری درمان اختصاصی ندارد. فروکش بیماری خودبهخود رخ داده و ارزیابی میزان موفقیت درمان را مشکل میسازد.
حمایتهای روحی روانی. تشویق و اطمینان دادن به بیماران جهت کمک به جلوگیری از پیدایش ناامیدی به درمان ضروری است.
برای ادراره یک زندگی طبیعی تا حدامکان تلاش کنید ولی خود را خسته نکیند.
از محیطهای گرم، حتی از دوش آب داغ گرفتن، اجتناب کنید. گرما میتواند به طور موقت علایم را تشدید کند.
از ماساژ مکرر نواحی درگیر استفاده کنید. این کار به پیشگیری از ایجاد جمعشدگی عضلات کمک میکند.
از استرس بپرهیزید زیرا ممکن است علایم را بدتر کند.
گذاشتن سوند ادرار توسط خود بیمار در موارد تخلیه ناکامل مثانه
برخی درمانگران طبی غیرمتعهد درمانهای اثبات نشده بیارزشی را ارایه میدهند. قبل از صرف هزینه خود بابت این درمانها با گروه پزشکی خود در مورد درمانهای غیرمعمول این بیماری مشورت کنید.
بستری کردن بیماران یا مراقبت از آنها در آسایشگاههای بیماران بسته به شدت بیماری ممکن است لازم باشد.
داروها
داروهای کورتونی در طی دورههای عود بیماری یا تشدید علایم.
سیکلوفسفامید به مهار واکنش مضّر دستگاه ایمنی کمک میکند.
شلکنندههای عضلانی برای کنترل گرفتگی عضلات
اینترفرون و سایر درمانها در دست بررسی قرار دارند. درمانهای جدیدی ممکن است به زودی عرضه گردند.
فعالیت
یک برنامه منظم از تمرینهای فیزیکی و فعالیتهای ذهنی ضروری است. درمان فیزیکی و بازتوانی عضلانی با وسایل مکانیکی (استفاده از بریس، عصا یا واکر) برای غلبه بر معلولیتهای فیزیکی توصیه میگردد.
دورههای منظم استراحت را برنامهریزی کنید.
در صورت امکان فعالیت جنبی خود را ادامه دهید. مشاوره با متخصص مربوط در اینباره ممکن است سودمند باشد.
رژیم غذایی
از یک رژیم غذایی عادی متعادل شده، و البته پر فیبر برای پیشگیری از یبوست، استفاده کنید.
در این شرایط به پزشک خود مراجعه نمایید
اگر شما یا یکی از اعضای خانواده تان دارای علایم اِم اِس باشید.
بروز موارد زیر در طی درمان:
ـ اختلالات بلع یا تنفس
ـ تشدید ناگهانی ضعف
ـ تب و لرز، یا سایر علایم عفونت
