ملت عزيز ايران:
در هر يك از كشورهاي جهان و در هر زمان، هر گاه انساني با دانش و خردمندي و انديشه ي بلند، يا با پرهيزگاري و پارسائي و ايمان استوار، يا با شهامت و دليري و همّت والا، يا با زيركي و تيزبيني و پختگي سياسي، قدم در ميدان كاري بزرگ بگذارد و پايدار و صبور، هدف مقدّسي را دنبال كند، بي ترديد كشور و ملّت خود و گاه بشريت را به افتخارات بزرگ و پيشرفتهاي ماندگار خواهد رسانيد. همه ي كساني كه نامشان در فهرست نام آوران تاريخ قرار گرفته است به برخي از اين ويژگي ها آراسته بوده اند.
امّا نام آور بزرگ دوران معاصر يعني امام روح الله خميني همه ي اين ويژگي ها را با هم، آن هم در نصابي معمولاً دست نيافتني و كم نظير داشت. او دانشمندي پارسا، و خردمندي پرهيزگار، و حكيمي سياستمدار، و مؤمني نوانديش، و عارفي شجاع و هوشمند، و فرمانروائي عادل، و مجاهدي فداكار بود.
او فقيه، و اصولي، و فيلسوف، و عارف، و معلّم اخلاق، و اديب، و شاعر بود، برترين كرسي تدريس و فشرده ترين و گرم ترين مجمع علمي حوزه در طول ساليان دراز به او تعلق داشت.
در او، خصلتهاي برجسته ي خداداد، در آميخته با آنچه او خود از معارف قرآني آموخته و دل و جانش را به آن زيور داده بود، شخصيت عظيم و جذّاب و تأثيرگذاري پديد آورده بود كه هر يك از چهره هاي برجسته ي يك قرن اخير جهان ـ كه قرن رجال بزرگ و مصلحان نام آور ديني و سياسي و اجتماعي است ـ در برابر آن كم جاذبه و يك بعدي و كوچك به نظر مي آمدند.
كاري كه او بدان همت گماشت و با ايمان و توكّل و تدبير و صبر خود بدان دست يافت، نيز به همان اندازه بزرگ و باورنكردني و اعجاب انگيز بود.
شخصيت ممتاز و درخشان او در همه ي دوره هاي حيات سياسي اش خيره كننده و منحصر به فرد بود، هم در آن روزي كه از جايگاه مرجعيت ديني در قم، رژيم وابسته و فاسد پهلوي و حاميان مداخله گر آمريكائي آن را با نهيب پيامبرانه ي خود به مبارزه طلبيد و ظلم و استبداد و زراندوزي و دين ستيزي شاه و دستيارانش را دستخوش طوفان خشم ملّت ساخت، و هم در آن هنگام كه پس از مبارزه ي فشرده و پر محنت پانزده ساله، توانست با جهاد عظيم ملّت ايران، نظام اسلامي را بر سر كار آورد و رژيم خائن و فاسد و بي كفايت را ريشه كن سازد.
در همه حال، او همين قلّه ي ايمان و شجاعت و فداكاري را در كنار ژرفاي حكمت و تدبير و خردمندي، در وجود گرانبهاي خود به نمايش نهاد.
او ايران را بدرستي مي شناخت: از سويي موقعيت حساس و تعيين كننده ي جغرافيائي و جغرافياي سياسي آن، استعداد انباشته ي طبيعي و انساني آن، دلبستگيها و هدفها و آرزوهاي بزرگ آن، و از سويي تاريخ محنت بار صدو پنجاه سال اخير آن، سلطه ي بيگانگان و غارتگران بر آن، خيانت و فساد و خودكامگي خاندان پهلوي و هزار فاميل وابسته به آن، فقر و عقب ماندگي علمي و صنعتي و اخلاقي تحميل شده بر آن و برتر از همه، ملّت بزرگ و ريشه دار و رشيد و با ايمان آن.
با وضع جهان و ملّتهاي استعمار شده و دولتهاي مستكبر و نسل جوان حيرتزده و تشنه ي حقيقت، بويژه وضع اسف بار كشورهاي مسلمان و امت اسلامي نيز آشنا و به خاطر آن دردمند بود و مسئله ي غمبار فلسطين روح با عظمت او را مي آزرد.
احساس وظيفه ي ديني، او را وارد ميدان مبارزه اي بزرگ و تاريخي كرد كه هرگز بجز مردان استثنائي تاريخ در آن قدم ننهاده و به جز معدودي از آن پيروز بيرون نيامده اند.
او به نجات ايران از چنگال رژيم فاسدي كه عقب ماندگي و انحطاط و فقر اقتصادي و اخلاقي و علمي را بر آن تحميل كرده بود مي انديشيد و راه يگانه ي آن را بازگشت به اسلام، و ايجاد نظام سياسي اسلام در كشور، و حكومت ارزشهاي الهي تشخيص داد.
با گشودن اين راه، الگوئي زنده در برابر امت اسلامي نهاد، و جريان تازه اي در دنياي اسلام پديد آورد كه احياء دوباره ي هويّت اسلامي در ميان مسلمانان، اولين محصول مبارك آن بود.
مبارزه ي خود را از قدم اوّل به كمك قشرهاي وسيع مردم با نام خدا آغاز كرد، با آنان سخن گفت و ايمان و عقل و همت آنان را به ياري طلبيد. هرگز به سراغ احزاب و گروههاي مدّعي نرفت و غالباً به انگيزه هاي آنان با چشم ترديد نگريست و از بند و بستها و بده بستانهاي سياسي آنان روي گردانيد. با مردم هميشه صادقانه و دلسوزانه سخن گفت و چون معلّمي بصير و راهنمايي بلد، در مسير طولاني مبارزه، عقل و حكمت و معرفت خود را در اختيار راهروان نهاد.
هنگامي كه مبارزه ي ملّت ايران در ميان ناباوري جهانيان به پيروزي رسيد و ملّت ايران يكپارچه رهبري و زمامداري او را به جان پذيرفت او با رفتار و منش خود، بزرگ ترين تحوّل را در تاريخ سياسي اين كشور پديد آورد: يعني سلطنت را كه حكومت مستبدانه ي ستمگران و دنياخواران بود به امامت كه نهاد حكومت خدايي و مردمي بندگان خدا است تبديل كرد. اقتدار و صلابت خود را با عدل و دادگري مزيّن كرد، و تفوّق همه كس پذير خود را با عبوديت و خاكساري منوّر ساخت، و تمكّن و برخورداري را با زهد و پارسائي درمان كرد. راه خدا و بندگي خدا را لحظه اي رها نكرد و چون بار امانتي سنگين بر دوش داشت مراقبت روح خود را مضاعف ساخت. سخن از دل برخاسته و دل ذاكر و خاشع، و رفتار از دين الهام گرفته ي او، چشمه ي جوشاني از معرفت و حكمت و تدبير الهي را بر فكر و ذهن ملّت ايران كه عاشق صفا و معنويت او بودند، جاري ساخت و دولتمردان و مسئولان و آحاد مردم را براي مواجهه با انبوه دشمني ها و دسيسه ها و حلّ كوه مشكلات تحميلي آماده و مجهّز كرد.
دوران 10ساله ي حيات مبارك امام بزرگوار، دوران پيدايش نظام سياسي اسلام و احياء هويت اسلامي در مسلمانان جهان و افراشته شدن پرچم اسلام در كشور ما است. دوران استقلال و آزادي ايران و عزّت و غرور ملّي و خيزش بي سابقه ي ملّت به سوي تعالي و ترقي است. دوران شور انقلابي و شعور سياسي و حركت براي حفظ كشور و سازندگي آن است. دوران سربلندي ايران در عرصه ي جهان و تأثيرگذاري بر حوادث بين المللي است. دوران آغاز راهي نو در تاريخ كشور ما است. با ادامه ي آن، ايران اسلامي به تعالي مادّي و معنوي دست خواهد يافت.
امام حكيم و خردمند، اين راه را با نشانه هائي مشخص كرده است و آن را در دهها مناسبت و در ضمن صدها رهنمود راهگشا خطاب به مسئولان كشور و همه ي ملّت ايران، به روشني نمايانده است.
پيام به مناسبت دهه ي بزرگداشت يكصدمين سال ميلاد مبارك
امام خميني ـ 31/6/78
