گذر از رودها یکی از دغدغههای همیشگی مردم هند در استان مگالایا بوده است. اما مردم این ناحیه به جای بنا کردن پلهایی از چوب، سنگ، فلز یا سیمان و بتن و به جای استفاده از دانش مهندسی و معماری پل، سالهای متمادی است که آراسته به هنر و دانشی منحصر به فرد شدهاندردم ریشهها و شاخههای درختانی را که در دو سوی رودخانه قرار دارند، با دست در راستای افقی قرار میدهند و به تدریح شبکهای زنده از ریشهها و شاخهها ایجاد میکنند.
طول بعضی از این پلهای زنده به حدود سی متر هم میرسد و میتواند وزن پنجاه نفر و حتی بیشتر را هم تحمل کند.
