اگر چه نزد مردم ناشناسم
هميشه با مديران در تماسم
گهي در خودروي ايشان سوارم
گهي در دفتر ايشان پلاسم
كنون از لطف ايشان جا گرفته
هزاران بانك در جيب لباسم
منم ا ند نبوغ اقتصادي
همه ماتند از هوش و حواسم
نه از اين دزدكان آفتابه
كه در شغل شريفم باكلاسم
بگيرم وام هاي اختصاصي
ز سوي دوستان حق شناسم
«چگونه شكر اين نعمت گزارم»
مگر «نقداً» عيان گردد سپاسم
به لطف اين عزيزان پشت گرمم
به كلّي فارغ از بيم و هراسم
بسوزاند دماغ حاسدان را
اگر مهر خروج آيد به «پاس»ام
بزن سكه ز تصوير من اي بانك !
كه بنده قهرمان اختلاسم ...
استاد بولفضول الشعرا
