براي كساني كه در ابتداي راه هستند، فكر درباره مرگ و شدت و سكرات آن و ناراحتي و حرارت و درد و رنج هنگام مفارقت روح از بدن و حسرت آدمي در آن حال و جدايي او از جميع آنچه به آنها دل بسته و همه كساني كه با آنها انس گرفته و وحشت و تاريكي قبر و غربت آدمي در گور، بسيار موثر است.
بزرگان، مرتب به گور خود سر مي زدند و در آن مي خوابيدند و خود را به آنچه كه اشقياء در گور خطاب مي شوند، مخاطب مي ساختند تا اين عمل، مانع اين شود كه آنها بدون تهيه اسباب سفر آخرت، به اين منزل وارد شوند و شيوه بعضي از آنها اين بود كه براي خود قبري آماده ساخته بود و مي آمد و در آن مي خوابيد، بعداين آيه شريفه را كه زبان حال آدميان پس از مرگ است، تلاوت مي نمود و مي گفت: «رب ارجعون، لعلي اعمل صالحا» پروردگارا! مرا به دنيا برگردان، اميد است كه ديگر كارهايم نيك و پسنديده باشد. (مومنون- 99). بعد خطاب به خود مي گفت: فلاني! برخيز، پروردگارت تو را برگرداند، پس در انجام اعمال صالح همت گمار، قبل از اينكه روزي بيايد كه هرچه آرزوي بازگشت به دنيا كني، بدان دست نيابي؛ و (پس) با جديت و كوشش بيشتر به عبادت مي پرداخت. 1
1- اسرارالصلوه ، ميرزا جواد تبريزي، ص 97
