عاشورا منشأء ادب پايداري،مقاومت،حماسه وجانبازي وايثاراست وحسين بن علي(ع)سمبل مدح ورثاي ادب پارسي مي باشد. بي شك اگرتاريخ كربلا وحماسه عاشورا رابه دقّت بنگريم وزواياي پنهان آن را بازنگري كنيم مي توان به اين واقعيّت رسيد كه بيش ازهرچيزوپيش ازهرچيز،امام حسين (ع)دربرابريزيد وحكومت وسلطۀ جابرانه وزورگويانۀ اوباسلاح پايداري ومقاومت،مقابله وپيكاركرده ودراين روش،يقيناًبه پيروزي قاطع رسيده وتاريخ،خودگواه اين مدّعاست.براي بررسي منشأ ادب پايداري درحماسۀ عاشورا، راهي به جزآشنايي با تأثيرگذاري عاشورا درادب و شعرحماسي نيست. خوشبختانه درزمينه شعروادب زبان عربي كتابي ارزشمند به نام (ادب الطّف اوشعراءالحسين) ازسوي محمّدجوادشبّرنگاشته شده امّا درادب پارسي كمترتحقيق وپژوهش جامعي صورت گرفته است.نگارنده درمدّت بيش ازپانزده سال پژوهش وتحقيق درزمينه بررسي اشعاري كه درمدح ورثاي حسين بن علي(ع)سروده شده به اين باوررسيده كه تمامي شعراكه درمدح ورثاي سيّدالشهداء سروده هاي دارند به اين نكته اذعان دارند كه عاشورامنشاءادب پايداري بوده وانقلاب اسلامي ايران نيزمتأثّرازحماسه عاشورامي باشد وپايداري ملّت ايران برگرفته ازپايداري نهضت عاشوراست.
