واحدهایی که ما در زندگی روزمره از آنها استفاده می کنیم بسیار کوچک تر از آن هستند که بتوانند روشنایی کیهان را توصیف کنند. به همین دلیل اخترشناسان از خورشید استفاده می کنند و از درخشندگی خیره کننده آن که معادل ۴ ضرب در ۱۰ به توان ۲۶ وات است (۴۰۰ میلیون میلیارد میلیارد وات!)، به عنوان یک استاندارد کیهانی استفاده می کنند.
به گزارش نیوساینتیست، خورشید از نظر روشنایی یک ستاره بالای متوسط به شمار می رود. با این وجود، ستارگانی هستند که از نظر روشنایی با فاصله زیادی خورشید را شکست می دهند. درخشان ترین نمونه از این ستارگان که با چشم غیرمسلح نیز به راحتی قابل مشاهده است، ستاره اپسیلون جبار است؛ ستاره میانی کمربند صورت فلکی جبار. این ابرستاره آبی رنگ ۱۳۰۰ سال نوری از زمین فاصله دارد و بیش از ۴۰۰هزار بار درخشان تر از خورشید است. در فواصل دورتر کهکشان، باز هم ستارگان درخشان تری وجود دارند. از آن جمله می توان به ستاره اتا در صورت فلکی شاه تخته اشاره کرد، ستاره ناپایداری که ۵ میلیون بار درخشان تر از خورشید است.
در جولای ۲۰۱۰ / تیر ۱۳۸۹، اخترشناسان ستاره رکوردشکن جدیدی را کشف کردند: ستاره ای به نام R۱۳۶a۱ در ابر ماژلانی بزرگ که تقریبا به درخشندگی ۹ میلیون خورشید است. این جرم عجیب در کمال شگفتی جرمی ۲۵۰ برابر جرم خورشید دارد که باعث حیرت اخترشناسان شده است. این ستاره به عنوان ستاره ای که از ترکیبات شیمیایی موجود در کهکشان راه شیری و همسایگان آن ساخته شده، سنگین تر از چیزی است که اخترشناسان تصور می کردند. برخی از اخترشناسان این سوال را مطرح کرده اند که شاید این ستاره از منبع خالصی از هیدروژن و هلیوم ساخته شده که به نحوی از نخستین روزهای عالم دست نخورده باقی مانده است؛ یا شاید هم اشتباهی در نظریات اخترشناسان در خصوص ساختار ستارگان وجود دارد؟
برخی از ستارگان پرجرم وجود دارند که با نور بیشتری می سوزند، اما این اتفاق تنها برای چند هفته کوتاه رخ می دهد و به قیمت زندگی ستاره تمام می شود. ابرنواختری به نام SN ۲۰۰۵ap واقع در کهکشانی با فاصله ۴.۷ میلیارد سال نوری از زمین، رکورد درخشان ترین انفجار ستاره ای دنیا را با درخشندگی ۱۰۰ میلیارد برابر روشنایی خورشید به خود اختصاص داده است.
انفجارهای پرتو گاما حتی از ابرنواخترها نیز انرژی بیشتری ساطع می کنند. آنها این کار را به جای چند هفته، تنها در مدت چند ثانیه انجام می دهند. یک انفجار پرتو گاما می تواند باعث شود که مقیاس خورشیدی اخترشناسان نیز به یک مقیاس بی مصرف تبدیل شود: روشنایی چنین انفجاری بالغ بر ۱۰ به توان ۱۸ برابر روشنایی خورشید است، یعنی نوری معادل یک میلیارد میلیارد خورشید!
اگر چه چنین انفجارهایی به طرز ناخوشایندی کوتاه هستند، درخشان ترین نورهای پایدار کیهان متعق به اختروش ها (کوازارها) هستند؛ سیاه چاله پرجرمی که از منبع عظیمی از ستارگان و گاز تغذیه می کنند. مواد محکوم به فنا هم زمان با فرو رفتن به درون سیاه چاله به شدت برانگیخته می شوند، در نتیجه نوری درخشان تر از ۳۰هزار میلیارد برابر خورشید از خود ساطع می کنند.
