آن قدر تدريجي اتفاق مي افتد كه خودت هم نمي فهمي... بعد از يك مدت مي بيني معتادش شده اي و بدون آن شب ها خوابت نمي برد؛ نمي تواني درس بخواني؛ يك لحظه نمي تواني دور باشي و...
اوايل ريتم ها فقط مجاز شرعي است. حتي چند تا نوحه هم به چشم مي خورد. بعدتر اما مي رسد به شبهه ناك ها... دليل مي آوري و گوش دادنشان را توجيه مي كني. توجيه هاي الكي بي خود. و بعد... ناگهان مي بيني در بين انواع آهنگ هايي كه قطعا حرام اند دست و پا مي زني... مي بيني گوشيت را عكس خواننده هاي مختلف پركرده و ديگر جايي براي يك عكس زيبا از طبيعت ندارد. آه كه چقدر چيز نمي بيني...
نمي بيني كه چقدر دل خدا مي شكند از غفلت تو ونابودي ات به دست خودت. نمي بيني كه اينها تمام مي شود و تو مي ماني يك مشت گناه بي شعور كه از سر و كولت بالا مي روند و راحتت نمي گذارند. تو مي ماني و يك دنيا، خداي نكرده حتي يك آخرت پشيماني...
خيلي چيزها هست در دين كه بايد همراه انجام؛ همراه عمل در موردش تحقيق كني. تحقيقت براي عمل نكردن نباشد و اگر به نتيجه درستي نرسيدي خود را مقصر بداني نه دين را... عمل نكردن باعث ضرر است. در حالي كه مي دانيم عمل كردن ضرري نمي رساند به ما! پس عقل سليم حكم مي كند كه عمل كنيم تا هم اين عمل ما و هم تحقيق بيشتر ما فلسفه حكم را به ما نشان دهد. اگر نشان نداد دليل بر بطلان حكم نيست؛ دليل بر محدوديت خرد ماست. بر خدا خرده نمي توان گرفت..
اما قبل از پذيرفتن دين مي توانيم تا آن جا كه ممكن است تحقيق كنيم و هيچ اشكالي هم ندارد. البته تحقيق حقيقت جويانه و سالم و هدفدار. دين را كه پذيرفتي؛ شهادت ها را كه دادي بايد تسليم شوي در برابر امر خدا... و تسليم نبودن گاهي معنايش نپذيرفتن دين است و از دين خارج شدن و...
¤ كبوتر رضوي
