عسل از زمانهاي بسيار قديم به عنوان غذا و دارو مصرف ميشد. براي مدتها عسل به عنوان يك ماده خوراكي مقدس و كمياب شناخته ميشد. در تاريخ اين طور آمده كه براي مدتها، تنها خانوادههاي ثروتمند، قدرت خريد عسل را داشتند. تا زماني كه طرز تهيه شكر از چغندرقند و نيشكر كشف شد. از آنجايي كه توليد شكر به مقدار زياد، گسترش پيدا كرد و از قيمت مناسبي نيز برخوردار بود، توانست جاي خود را در ميان مردم باز كند. با توجه مردم به شكر، عسل در مصرف آشپزي، جاي خود را به شكر داد. هر چند عسل هنوز هم به عنوان يك ماده شيرينكننده شناخته ميشود، اما بيشتر براي مصرف دارويي و شيرينيپزي مورد استفاده قرار ميگيرد.
اين ماده با ارزش، جايگزين مناسبي براي شكر سفيد به شمار ميرود. هرچند در همه سال موجود است، اما بايد دانست كه در تابستان و پاييز به دست ميآيد و تازهتر است. عسل در رنگهاي مختلفي از جمله سفيد، كهربايي، قرمز، قهوهاي و تقريباً سياه وجود دارد. طعم و حالت آن به شهد گلهايي كه عسل از آن تهيه ميشود، بستگي دارد.
فايدههاي عسل: عسل يك ميكروبكش قوي است و خواص آن به كيفيت آن بستگي دارد. از عسل به عنوان مادهاي انرژيزا نيز استفاده ميكنند. سالها پيش به هنگام برگزاري مسابقات، ورزشكاران براي به دست آوردن نيرو و توان بيشتر از مواد غذايي مخصوصي استفاده ميكردند كه در اين ميان ميتوان به عسل و انجير خشك اشاره كرد.از ديگر خواص شفابخش عسل، ميتوان به اثر بسيار مفيد آن در بهبود زخمها اشاره كرد.دانشمندان درآزمايشهاي مختلفي كه بر روي افراد سالم و كساني كه چربي خون بالايي دارند و يا دچار ديابت نوع دوم بودند، انجام دادند، به اين نتيجه رسيدند كه عسل يكي از مناسبترين شيرينكنندهها براي همه افراد است.
بنابر اين بهتر است كمي عسل را صبحها در شير، ظهرها در ماست يا بعدازظهر در چاي خود مخلوط كنيد و از نوشيدن آن لذت ببريد. به نظر ميرسد كه مصرف يك قاشق عسل به طور روزانه، نياز شما به مصرف داروهاي مختلف را تا حد زيادي كاهش ميدهد.عسل مقدار زيادي انواع ويتامين ب، آهن و منگنز دارد. روزانه يك قاشق عسل، بدن را در مقابل ميكروبها محافظت ميكند. همچنين مصرف روزانه يك قاشق عسل گردش خون در رگها را سرعت ميبخشد.
