سيستم كلي نيازهاي جوانان توضيح دهنده الزامات زندگي فردي آنهاست. برپايه اين سيستم هر نيازي پس از برآورده شدن نياز قبلي، اهميت يافته و تشكيل مي شود.
پنج نياز اصلي عبارت اند از: نيازهاي فيزيولوژيكي، داشتن امنيت يا حتي حس امنيت، دوست داشتن و دوست داشته شدن، نياز به احترام و نياز به فهم و درك با ديگر انسان ها.
نيازهاي حياتي كه شامل نيازهاي اساسي براي ادامه زندگي است، مانند هوا، غذا، آب، خواب و... پس از برآورده شدن نيازهاي اوليه حياتي، نياز به تامين امنيت اهميت پيدا مي كند.
داشتن سر پناه، داشتن خانه اي امن و نبود ترس و وحشت و تعلق داشتن كه شامل تعلق به يك گروه يا داشتن يك رابطه دوستانه نزديك يا به طور كلي دوست داشتن و پذيرفته شدن از سوي ديگران است.
چهارمين نياز، شامل 2 بخش است: احترام به خود و به رسميت شناخته شدن از طرف ديگران. احترام به خود از داشتن لياقت و مهارت در انجام كارهاي محول شده ناشي مي شود.
نياز به تحسين شدن يعني نياز داشتن به تأييد و تصديق ديگران، براي نمونه جواناني كه اتومبيل هاي گران قيمت مي رانند و خود را با اشياي لوكس و قيمتي احاطه مي كنند، نياز به بالا بردن سطح احترام خويشتن دارند. آخرين مرحله، نياز به خودشكوفايي است كه شامل به حداكثر رساندن پتانسيل و ظرفيت دروني شخص است و بخش عمده و مهمي را تشكيل مي دهد.
ريچارد بولار استاد جامعه شناس دانشگاه ايلي نويز در اين باره مي گويد: موسيقيدان بايد موسيقي بسازد، نقاش بايد نقاشي كند، شاعر بايد شعر بگويد، اگر آنها در نهايت با خود به صلح و آرامش رسيده باشند. وقتي ما در همه مراحل پيشين به رضايت خاطر رسيده باشيم، آنگاه اين نقطه آغازي بر پيشرفت و توسعه پتانسيل و ظرفيت واقعي ماست كه با خلاق و خودجوش شدن و داشتن آمادگي براي تجربيات مختلف، صورت مي گيرد.
پايين ترين پله بايد پيش از آن كه بتوانيم به مراحل بالاتر برويم، دست كم به اندازه كافي راضي كننده باشد، براي نمونه يك جوان ممكن است تا مرحله احترام بالا رفته باشد، اما اگر آب و غذا را رد كند و ناديده بگيرد به طور خودكار به پائين ترين مرحله سقوط مي كند و به سرعت علاقه خود را در جست وجوي تحسين شدن از سوي ديگران از دست مي دهد. تا زماني كه نيازهاي فيزيولوژيكي اوليه ما تامين شوند.
همه مراحل رشد ما بر پايه يكديگر بنا شده است. اگر غذا و سرپناه نداشته باشيم، محبت، اهميت خود را از دست مي دهد. خودشكوفايي در سايه كمبود امنيت يا احترام به خود رخ نمي دهد و تحقق نمي يابد.
بولار بر اين عقيده است كه جواني كه قابل اعتماد و امين است و قدرت حفاظت از خود را داشته، به رشد و شكوفايي و عشق گرايش دارد. فقط هنگامي كه نيازهاي اساسي بشر راضي نشود او به تبهكاري روي مي آورد.
وي همچنين معتقد است كه همه 4 مرحله پايين تر نيازهاي ما از تامين نيازهاي حياتي زندگي تا احترام بايد ارضا شود تا از عملكردهاي خودپسندانه ما جلوگيري به عمل آيد. فقط زماني به مرحله خودشكوفايي مي رسيم كه آزادانه و خودخواسته بزرگوار باشيم.
حال جايگاه پول باتوجه به اين موارد كجاست؟ اگر تابع منطق باشيم، برخلاف باور عمومي، پول در نهايت به حرص و طمع منتهي نمي شود، بلكه برعكس، استفاده عاقلانه از پول مي تواند ما را در رسيدن به خودشكوفايي و بخشندگي ياري رساند. پول نمي تواند براي ما عشق بخرد، اما براي نيازهاي اساسي حياتي و امنيتي ما ضروري است.
پول به ما در نياز به احترام كمك مي كند و آن گاه كه همه نيازهاي 4 مرحله برآورده شد، مي تواند براي ما رهايي از تعلقات مادي را فراهم كند تا بتوانيم آنچه را كه مي خواهيم انجام دهيم و آن چيزي بشويم كه مي خواسته ايم.
مطالعات نشان مي دهد كه همگام با رضايت شغلي و عاطفي، امنيت مالي يكي از عواملي است كه فرسودگي جوانان را به بررسي ها نشان مي دهد عوامل روان شناختي كه متخصصان سالمندان تعويق انداخته، موجب طولاني شدن عمر مي شود براي پيشگويي طول عمر به كار مي برند، بررسي مشكلات مالي و مقروض بودن است كه مي تواند به عنوان عامل منفي، فرسودگي جسم را شتاب بخشد. احساس امنيت مالي و زندگي با اتكاي مالي بر خود به عنوان عامل مثبت شناخته شده است كه موجب به تعويق افتادن فرسودگي يك جوان شود. آن گونه كه مطالعات مي گويند، بايد آموخت چگونه مشكلات مالي را حل كرد و به اين ترتيب زندگي طولاني و همراه با موفقيت و سعادت بيشتري داشت.
