میرزا جواد تبریزی

پس از پایان دوره متوسطه با علاقه بسیار تحصیلات علوم دینی را در مدرسه طالبیه تبریز آغاز کرد. از آنجا که والدین او به این کار راضی نبودند تصمیم گرفت امر را به استخاره وا گذارد . آوازه شیخ هدایت غروی را در استخاره شنیده بود. به محض اینکه شیخ استخاره گرفت چهره اش برافروخته شد ، رو به میرزا جواد آقا کرد و گفت : «چه کار می خواهی بکنی پسر؟! می خوهی نبی بشوی و پا در جای انبیا بگذاری؟ من جایگاه تو را نزد ائمه علیهم السّلام می بینم!» بعد از آن میرزا جواد تبریزی تحصیلات حوزه را با جدیّت پی گرفت. در نوزده سالگی وارد حوزه قم شد و نه سال بعد به شوق تحصیل در جوار مرقد امیرالمؤمنین علیه السّلام راهی دیار نجف شد . زمان تحصیل و تدریس، تا پاسی از شب به مطالعه می پرداخت و پیش از اذان صبح مشغول عبادت و راز و نیاز می شد . . ایشان حاضر نبود لحظه ای از عمر شریفش را هدر دهد . گاهی می فرمود: «من چهل سال است که معنای تعطیلی را نفهمیده ام .» نظم، فروتنی، بی توجهی به ظواهر دنیا، خضوع و خشوع در عبادت و توسّل و التجاء همیشگی به درگاه اهل بیت علیهم السّلام از ویژگی های برجسته میرزا جواد تبریزی بود. آیت الله سیّدعلی سیستانی(دام ظله) درباره ایشان می فرمود: «میرزای تبریزی از وقتی که نجف بود ولای عجیبی داشت و محبّ سرسخت اهل بیت علیهم السّلام بود. هر روز به حرم مطهّر مشرف می شد و در کنار ضریح امیرالمؤمنین علیه السّلام با اخلاص و تواضع می ایستاد و با اشکی که در چشم ایشان حلقه می زد امام علیه السّلام را زیارت می کرد و بارها و بارها مشاهده شد که قبل یا بعد از درس ، جهت موفّقیِّت و مددجویی به کنار ضریح مبارک امام علیه السّلام می رفت و با شوق و ذوق فراوان زمزمه می کرد، در هنگام زیارت، واقعاً از خود بی خود می شد.» اهتمام شدیدی به مجالس اهل بیت علیهم السّلام و اقامه عزای آن بزرگواران داشت و این اهتمام به طور خاص در مورد حضرت صدیقه طاهره سلام الله علیها ممتاز و ظاهر بود. این مرجع عالی قدر با آن کهولت سن در ایّام فاطمیّه پاها را برهنه می ساخت و تا حرم حضرت معصومه سلام الله علیها پیاده می رفت .